یکی از دغدغههای رایج در روابط عاطفی امروزی، زمان پاسخدهی به پیامها و تماسهاست. خیلیها فکر میکنن اگه طرف مقابل فوری جواب پیام یا تماسشون رو نده، یعنی براش مهم نیستن یا دوستشون نداره. این تفکر اشتباه میتونه باعث سوءتفاهمهای بزرگ و حتی از هم پاشیدن رابطهها بشه. امروز در سایت طناز و شما به بررسی دقیق این موضوع میپردازیم که آیا واقعاً دیر جواب دادن نشونه بیعلاقگی هست یا دلایل منطقی دیگهای داره؟
ایوای، ای داد بیداد! طرف اگه جواب تست یا زنگ من رو بلافاصله یا با مدت کوتاه نده، یعنی منو دوست نداره یا من براش مهم نیستم یا بیتوجهه!
من یه پست کوتاه اینستاگرام گذاشتم و توش مثال زدم که خب اگه طرفِ شما یک آقایی باشه جراح مغز و اعصاب، صبح پا شده رفته عملهای دیروزشو چک کرده، بعد رفته اتاق عمل، بعد اومده بیرون، بعد گشت بعد از ظهرشو زده خسته و کوفته. حالا شما صبح یه تکستی تا بعد از ظهر یا شب جواب نداده.
نظر اول: “اگه دکتر باشه اشکالی نداره، ولی آدمای علاف…”
اولین و بیشترین سری این بود که اگه دکتر و جراح مغز و اعصاب باشه، اصلاً ۱۰ روز جواب نده اشکالی نداره. کسایی که ما باهاشونیم یه سری آدم علاف بیکارن، حالا چه دختر چه پسر.
خب عزیز دل من، چرا میری دختر یا پسری که علاف یا بیکاره انتخاب میکنی؟ اینکه خیلی بدتر هستش! اصلاً به مرحله اینکه جواب بده یا نده نمیرسیم. همون اول اول ایراد وجود داره. ما با آدمی که علاف و بیکاره وارد رابطه نمیشیم چون خیلی مسائل دیگه توش هست.
نکته مهم: اینکه طرف داره درس میخونه یا داره دنبال کار میگرده یا الان دانشجوئه، متفاوت با علاف و بیکاره. یا معنی کلمه رو درست نمیدونیم، اشتباه داریم میگیم. اگه علاف و بیکاره، اصلاً رابطه معنی نداره.
قانون کلی: اگه چیزی بده، برای همه بده!
این دوم اینکه اگر یه چیزی بده، اینو من هزاران بار در موارد مختلف به همه گفتم: برای همه بده، اگه خوبه برای همه خوبه.
نمیشه من بگم که آیا کسی برات کادو میاره، تو اون کادو رو پس بدی؟ خیلی کار زشته! بدیه، کادو رو پس نده، غر نزن. خواستی استفاده کن، نخواستی بذار یه گوشه کنار، نخواستی ببخش، نخواستی اون سطل آشغال باز کن بندازشون تو، ولی پس نده، زشته!
بعد خودم بیام پس فردا یه کسی یه چیزی بهم میده، پس بدم بگم: «عزیزم، مثلاً من اینو خیلی استفاده نمیکنما، باشه خودت استفاده کن.» بعد کارمم توجیه کنم بگم: «نه، مثلاً در مورد من به این دلیل، این دلیل، کار درست بود. طرف دوست صمیمیه، باید میدونست، بعد میفهمید…»
اینا رو نداریم! اگه برای اون آدم علاف بیکار، تکست نزدن به نظر شما بده، تکست نزدن برای جراح هم باید بد باشه. نمیشه بگیم اگه این تا ده روز جواب نده اشکال نداره، اگه اونه بده. این مسئله دوم.
“مگه وقت غذا نداره؟ مگه دستشویی نمیره؟”
مسئله سوم اینه که خب باشه، از مثال جراح خوشتون نمیاد. طرف اصلاً بناست، تو خاک و خل و سیمان و وسط آجر و تیرآهن و بیاد تکست جواب بده، نمیتونه که!
یکی از حرفهای دیگهای که زده شد اینه که: حالا چه بناست چه جراحه، مگه وقت غذا نداره؟ مگه دستشویی نمیره؟
یعنی واقعاً من از کسی انتظار داشته باشم اون دو دقیقه که میره دستشویی، تلفنشو ببره، بعد تستهای منو بخونه و جواب بده؟
شمام اگه این کارو میکنین، اشتباه میکنینا! اصلاً برای چی تلفنتونو با خودتون میبرین تو دستشویی؟ مگه این تلفن باید همه جا دائم همراه ما باشه؟ اگه هست، اشتباههها!
علائم وابستگی به تلفن:
- اگه تلفنتون دائم پیشتونه
- اگه تلفنتون بالا سرتونه
- اولین چیزی که از خواب پا میشین، این تلفن بردارین نگاه کنین
- شب آخرین چیزی که نگاه میکنین تلفنه
- تو دستشویی میبرین
- سر ناهار دستتونه
- سر شام دستتونه
این اشتباههها! نه خودتون این کارو بکنین، نه از کسی انتظار داشته باشید این کار رو بکنه.
حالا میگین: «نه، این اشتباهه، ولی من میدونم که طرف تلفنش همش باهاشه، تو دستشوییم با خودش میبره.»
من تو دستشویی شاید عادت دارم (معذرت میخوام اینجوری میگما) یه چیزی باید بخونم تا بتونم دستشویی کنم. میرم روی سایت یه چیزی میخونم، میرم روی مثلاً پست یه چیزی میخونم. نمیتونم حرف بزنم یا نمیتونم تکست بزنم، اونجوری نمیتونم دستشویی کنم. این یعنی اینکه من شما رو دوست ندارم؟
نه! اصلا نه این نیست! بردم دارم اسکرول میکنم، چیزای مختلف نگاه میکنم، تکست شمارم دیدم، جواب نمیدم. این معنیش این نیستش که اون دو دقیقه چون من رفتم دستشویی و تلفن من دستمه و تکست شما رو جواب نمیدم، شما مهم نیستید.
شاید میخوام با خیال راحت بشینم و تکست شما رو جواب بدم!
زمان مناسب برای پاسخدهی
شما تا حالا نشده براتون پیش بیاد مثلاً یه نفر یه نامه براتون فرستاده؟ نامه امروز صبح رسیده دستتون (نامه واقعی منظورمهها)، حالا یا یه متن طولانی، تکستی که متن قشنگ عاشقانهست.
اولشو میخونید، بعد میبینین خب الان این کارو، این کارو… میذارینش مثلاً شب که کاراتونو کردین، دوشتونو گرفتین، چایتون بغل دستتونه، راحت رو مبل لم دادین، نشستین، بعد اونو بخونین که بهتون بچسبه، که کیفشو بکنین.
شاید من (پسر یا دختر) میخوام کیف تکست زدن به شما یا حرف زدن با شما رو بکنم! نمیخوام اون پنج دقیقهای که دارم دستشویی میکنم یا دارم ۱۰ دقیقه که غذا میخورم، وسطش هولهولی جواب به شما بدم برم.
شاید شما از اون چیزی که فکر میکنید برای من بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار مهمتر و عزیزترین که من این کار رو انجام نمیدم. برعکس! اصلاً این نیستش که دوستتون ندارم، خیلی خیلی بیشتر دوستتون دارم!
یدونه ویدیو و مقاله به اسم تفاوت عشق، دوست داشتن و خواستن در روابط عاطفی داریم و توضیح دادم:
«اینکه من بخوام با تعداد زنگ تکست میزان حرف زدن تعیین کنم که شخص مقابل آیا منو دوست دارد یا نه اشتباهه. اینکه دوستش ۲۰ بار در روز بهش زنگ میزنه هر دفعه هم یک ساعت صحبت میکنند ولی دوستی که با من در ارتباطه یک بار زنگ میزنه ۱۵ دقیقه حرف میزنیم اصلاً علامت این نیست که کدوم یکی از این دو تا شخص ما رو بیشتر دوست داره اینجوری نیست معمولاً ما خانوما عادت داریم که این چیزا خیلی برامون بزرگه به اشتباه و اگر مردی این وقت و زمان رو نذاره سریع میگیم که نه متاسفانه اگر من رو دوست داشت وقتش رو پیدا میکرد.»
زمان استراحت و تخلیه فشار روانی
یه دلیل دیگش اینه که مرد، نوعی که خستگیش رو در میکنه و باید روانش خالی بشه بازم فرق میکنه؛ من جراحم، من بنّام، من کارمندم، هر شغلی که دارم.
یه تایم غذا دارم. بله، شما درست میگین، تایم غذا داره. نشسته با همکاراش، تلفنشم بغل دستشه، دارن غذا میخورن، میگن، میخندن.
اون تایم، تایمیه که من این خستگی از صبح تا ساعت ۱ و ۲ بعد از ظهر رو در بکنم که بعدش بتونم دوباره به کارم ادامه بدم. غذامو بخورم، یه ریلکس بکنم، با همکارام یا با اون بنّاهای دیگه یا با دکترای دیگه، چهار تا جوک به هم بگیم، بخندیم، هرکی بره سر کارش.
این معنیش این نیستش که شما رو دوست ندارم. معنیش اینه که الان فشار روم بوده، این فشار رو باید تخلیه کنم، به کارم ادامه بدم. وقت شما هم میرسه، وقت برای شما هم دارم. نه الان، ۶ بعد از ظهر، هفت بعد از ظهر، ۸ شب.
اینکه من هر لحظه از روز دائم به شما تکست یا زنگ نمیزنم، یا تا میزنید سریع جوابتون رو نمیدم، معنیش بیاهمیت بودن شما نیست، اصلاً!
اولویتبندی صحیح در زندگی
حالا الان ممکنه بگین که: «نه، اگه من در اولویتش باشم، جواب میده.» خیلی همچین چیزی نیست!
الان من روانشناسم. اگه فرزند داشته باشم و الان توی جلسه مشاوره هستم، طرفم مثلاً بهش تجاوز شده و داره صحبت میکنه، تازه به حرف زدن افتاده. اگه بچهام میدونم خونست، اوکیه، صد دفعه زنگ بزنه، من جواب تلفنو که این وسط برنمیدارم! وسط حرف طرف قطع کنم، جواب تلفن بدم؟
هیچ موجودی هم در دنیا برای من عزیزتر از بچهام نیست. نمیکنم این کارو!
شاید حتی اگه از مدرسم زنگ بزنن، برنمیدارم. چون بعد از شماره اول، شماره دوم، شماره پدرشونه، زنگ میزنن ایشون برمیداره. بعدی شماره خاله است. من برندارم، پدر برنداره، اونو میگیرن.
معنیش این نیست بچهمو دوست ندارم یا اولویت نیست. بچه من همیشه برام اولویته، ولی آخه اینم کارمه!
چرا همه چیز رو قاطی میکنیم؟
ما چرا اینا رو از هم جدا نمیکنیم؟ چرا حتماً همش باید قاطی باشه؟ چرا من اگه اولویت باشم، شما باید:
- ناهار نخوری
- شام نخوری
- با کسی شوخی نکنی
- حرف نزنی
- کار نکنی
اگه میکنی، بعد من اون وسط میام، حتماً منو زودتر جواب بدی؟ نه! هر چیزی تایم خودشو، جای خودشو داره. هر چیزی زمان خودشو داره.
رابطه سالم یعنی چی؟
ما قرار نیست یک نفر (مردی بیاد در زندگی من یا زنی بیاد تو زندگی منی که مرد هستم) و اون آدم بشه همه چیز من. من همه چیز رو بذارم کنار برای اون، یا اون قبل از همه چیز.
این نوع از رابطه درست نیست و من تضمین میکنم به شما که ۱۰۰٪ به مشکل میخوره! یا مشکلات بزرگی که زندگی رو برای هر دو نفر سخت و زهر میکنه. و اون ۲۰ سال، ۳۰ سال که با هم میمونن، اصلاً خوشایند نیست. یا جوری خرابش میکنه که آدما کارهای اشتباه دیگه در کنار ازدواج انجام میدن، یا میشه طلاق.
این موضوع دقیقاً همون چیزیه که در مقاله وابستگی همسر به خانواده بهش اشاره کردم:
«طول روز ۲۴ ساعته آدمها مسئولیتهای مختلفی دارند گاهی سرشون واقعاً شلوغه آدمای دیگه در زندگیشون هستن قرار نیست اگر کسی حتی عاشق من بشه من بشم تمام زندگیش این فکر اشتباهه، زندگی قسمتهای مختلفی داره. همسرم پارتنرم شخصی که باهاش در رابطه عاطفی هستم یک قسمتی از این کل زندگی منه، قسمتش بزرگتر از بقیه چیزاست ولی کل زندگیم نیست.»
توضیح مهم
الان تو رو خدا باز نیاین بگین که: «خانم طناز، پس شما داری میگی اگه طرف تکست ما رو جواب بده، یعنی ما طلاق میگیریم؟»
نه! منظور من این نیست. خواهش میکنم که حرفهای منو یه تیکه کوچیکشو نکشید بیرون و روی اون صحبت کنید. کلش رو در نظر بگیرید!
من دارم میگم وقتی ما وارد یک رابطه با کسی میشیم، بچهبازی نیست. سیستمیه که هر چیزی جای خودشو داره:
- کارم سر جاشه
- زمان غذام سر جاشه
- استراحتم سر جاشه
- ورزش سر جاشه
- شما سر جاتونین
معنیش این نیستش که اگه من همه اینا رو فدای شما نمیکنم، شما رو دوست ندارم!
مثال ورزش و زندگی روزمره
اگر من صبح پا میشم، با هم صبحانه میخوریم، صحبت میکنیم، ۱۰ دقیقه بعد من میخوام برم ورزش کنم، بدوم.
«بعد شما میگی! آهان، پس داری میری، منو دوست نداری؟»
چه ربطی داره؟! ورزشم ورزشمه، برای سلامتیم لازمه!
- قبل از شما انجام میدادم
- الان شما اومدی، انجام میدم
- ازدواجم بکنی، انجام میدم
- بچهدارم بشی، انجام میدم
معنیش این نیستش که شما رو دوست ندارم!
«آها، برو برو ورزشتو بکن، پس منو بچم که هیچی دیگه!»
چه ربطی داره؟!
تازه، من اگه شما رو دوست دارم، من اگه شما رو دوست دارم، من شما رو هول میدم به سمت ورزش! آقا حالا بقیه این داستانو بعداً با هم صحبت میکنیم، تو برو ورزشتو بکن! خودمم میرم ورزشمو میکنم. یا اینکه نه، با هم راه بریم.
«اگه با هم ورزش نکنیم، یعنی تو منو دوست نداری؟»
امیدوارم این مطلب تا اینجا براتون مفید بوده باشه. اگه به موضوعات روابط بین آدمها علاقه دارید، در بخش آموزشهای رایگان، مطالب متنوع دیگهای هم هست که هر کدوم به یکی از چالشهای روابط میپردازن. دعوتتون میکنم که با استفاده از لینکهای پایین بقیه مقالات رو هم مطالعه کنید:
- بلاتکلیفی در رابطه
- چه زمانی میشه دروغ گفت؟
- امتحان کردن خیانت درسته یا غلط؟
- خودارضایی و دیدن پورن در زنان
- آیا گذشته همسر مهم است؟
- مهاجرت کنیم یا نه؟
- چرا آدم اشتباه رو برای رابطه انتخاب میکنیم؟
- دعوا در رابطه عاطفی
- کسی که طلاق بگیره آدم بدیه؟
- ازدواج منطقی بدون عشق
- چجوری تو زندگی شاد باشیم؟
نیاز به زمان شخصی
هر آدمی در طول روز، هر چقدر عاشقانه منو دوست داشته باشه یا منو بخواد، نه وقتی که وقت کارشه، وقت کارشه. کارش تموم میشه، احتیاج به ۲۰ دقیقه، نیم ساعت (نمیگم ساعتها) زمان برای شخص خودش داره.
تنهایی:
- موزیکشو بذاره تو گوشش
- تنهایی اینستاگرامش همینجوری که نگاه میکنه
- بره ۲۰ دقیقه، نیم ساعت راه بره
- ۱۰ دقیقه در روز با مامانش صحبت کنه (چه خانم، چه آقا)
اگه اون ۱۰ دقیقه رو با مامانش صحبت میکنه و امروز ما مثلاً فقط ۲۰ دقیقه حرف زدیم، معنیش این نیستش که مامانشو، اون خانوم، از منه که شوهرشم، بیشتر دوست داره!
اگه هر روز با مامانش یک ساعت و نیم پای تلفن (وقتی من سر کارم و اون تو خونه است) و بعد میام خونه، ما ۲۰ دقیقه با هم حرف میزنیم، معنیش این نیستش که چون مامانش یه ساعت و نیم صحبت میکنه، با من ۲۰ دقیقه، اونو بیشتر از من دوست داره.
مقایسههای نادرست
اگه من تکست زدم که «سلام، چطوری، چه خبر؟» این یکی آقاییم که همکار منه (حالا کارمندم، بنّام، راننده تاکسیم، دکترم، مهندسم)، اونم یه تکست از من زده، یه سوال کاری پرسیده. من تکست اونو جواب میدم و تکست شما که «سلام، چطوری، چه خبر؟» رو نه ایموجی میزنم، نه جواب میدم.
معنیش این نیستش که:
- من عاشق اون همکارمم که تازه مردم هست
- میخوام با اون ازدواج کنم
- با اون گیام، با اون میخوام ازدواج کنم
- با اون بچهدار شم
- عاشق اونم
- شما رو دوست ندارم
- یا اون که همکارمه از شما برای من مهمتره
اینجوری نیست! اون کاره، الانم ساعت کار منه. کارم تموم بشه، باشه، شما میشید اولویت ۱، ۲، ۳، ۴، ۵، ۶ تا ۱۰! من میشید شما بعد از کار.
مشکل اصلی: تکست و پیامرسانها
اگه یه مسئلهای اورژانسه، خیلی فوریه… ببینین، برای همینه که من اصلاً کلاً با تکست کاملاً مخالفم! چون تکست یه چیز خیلی بیخود بیمعنیه:
- نه منظور رو میتونه منتقل کنه
- خیلی سوءتفاهم ایجاد میکنه
- خیلی بیربطه
تکست واقعاً مال اینه که در حد اینکه مثلاً:
- از کسی دو روزه خبر ندارین، بپرسید خوبی؟
- با یه کسی قرار گذاشتین، بپرسید تو راهی؟
- رستوران اینجا بریم یا اینجا بریم (وقتی قرار گذاشتیم)
تکست مال اینجور چیزاست!
مال اینکه «وای من، اِل بِل، تو چطوری؟ وای این، اون، حالا بچه اینجوری شد، این اینجوری شد، دادگاه و اینجوری کنیم، مامانم اینو گفت، بابام اینو گفت» نیست!
اینا رو آدم رو در رو راجع بهش صحبت میکنه. یا دیگه خیلی خیلی زیاد، تلفنم نمیشه، ویس آدم میده. مال چیزای ضروریه.
تفاوت اول رابطه با دوران پایدار
تلفن کلاً در طول روز که وقت کاریه، مال کارهای ضروریه. اگر من نوعی که خانم یا آقا هستم، به شما زیاد تکست نزنم و باهاتون دائم چت نکنم…
اولای رابطه فرق میکنهها! ما همیشه اول رابطه:
- خیلی زیاد همو میبینیم
- زیاد حرف میزنیم
- زیاد تکست میزنیم
- زیاد ویس میفرستیم
برای اینکه:
- هم شور و هیجان اول رابطه است که به مرور میخوابه، این فوران آروم میشه
- میخواهیم همو بشناسیم
- خیلی سوال هست، خیلی بحث هست، خیلی موقعیتهای مختلف است، چون هیچی راجع به هم نمیدونیم
ولی به مرور اینا کم میشه.
استفاده صحیح از پیام در رابطه پایدار
وقتی ما در یک رابطه هستیم (نه اینکه میخوایم یه ارتباط تازه شروع کنیم، وارد رابطه شدیم)، تکست و ویس در زمانی که من یا شما یا هر دو سر کار هستیم، باید باشه برای مواقع اورژانس.
اگر من کسیام که به شما اصلاً در طول روز تکست نمیزنم، اگر بزنم، شما دلتون شور میزنه و نگران میشین و حتماً چک میکنین و جواب میدین. برای اینکه میدونید من تکست بیخود نمیزنم یا ویس بیخود نمیفرستم. اگر فرستادم، حتماً موضوع مهمیه، جواب میدید، تموم شد.
ولی اگه روزی ۱۰۰ تا تکست بهتون میزنه:
- الان کجایی؟
- چی شد؟
- اومدی؟ رفتی؟
- خوبی؟
- با مامانت چی شد؟
- با بابات چی شد؟
- کار چطوره؟
- عزیزم، دلم برات تنگ شدهها!
خب وقتی روزی ۱۰۰ تا تکست، من دارم از یه جایی چک نمیکنم دیگه! چون سر کارم، مغزم باید سر کار باشه، فکرم سر کار باشه. خستم، همه رو شب با هم میخونم، جواب میدم یا سین میکنم ولی جواب نمیدم. باشه جوابش بعداً.
موارد واقعاً اورژانس
اگرم این رابطه قشنگ عمیق شده و دو سه سال ازش گذشته و یه موضوع مهم اورژانسیه که شما هرجایی باشید، تلفن دارم و من اون تلفنو میگیرم. تکست زدم، شما ندیدید، جواب ندادید.
اگه مهم باشه که طرف خل و چل نیستش که! مثلاً من بگم: «آقا، خدایی نکرده بچه اینجوری شده، باید بریم الان بیمارستان.» بعد سین کنه، جواب نده؟ دیوانه که نیست طرف!
اگرم در یه شرایطی که نمیبینه، من:
- تلفن محل کارتو دارم
- آدرسشو بلدم
- تلفن بیمارستانو دارم
- اینو دارم، اونو دارم
- تلفن اون همکارتو دارم که پیشته
یه جوری بالاخره بهت دسترسی پیدا میکنم! وقتی نه دیگه، آقا این موضوع اورژانس پیش اومده، الان بیا پای تلفن، باید راجع بهش همین الان صحبت کنیم.
اورژانس واقعی یا احساسی؟
یه سری چیزام هست که به نظر ما اورژانسه، ولی واقعاً اورژانس نیستا!
مثلاً با دوستپسرمون سر یه چیزی دعوامون شده (دوستپسر که باهاش تو رابطه طولانی هستیم) یا اصلاً یه خیانتی کرده. من خیانت رو الان فهمیدم. هی زنگ… «الان باید حرف… همین الان باید حرف بزنیم!»
خب الان که من خیلی طوفان دورم به پاست، شمام سرکاری و درست نمیتونی صحبت کنی، چه حرفی با هم بزنیم؟
این مسئله اسمش اورژانس نیست. این مسئله ناگوار، ناخوشایند، دردناکیه، اما اورژانس نیست.
اورژانس یعنی یک چیزی که باید یک اقدامی در موردش همین الان صورت بگیره.
اینکه شما خیانت کردی، من داد و بیداد رو سرت الان بزنم یا پنج ساعت دیگه بزنم، رابطمو الان باهات قطع کنم، بلاکت کنم یا سه ساعت دیگه، چه فرقی میکنه؟
خوب صبر کنم تموم شه، بیا روبروم بشین، بذارم جلوت بگم: «آقا، من اینا رو دیدم، این طرفم اومده، اینجوریام شده. چرا این کارا رو کردی؟» یا «آقا، این کارا رو کردی، شما رو به خیر و ما رو به سلامت!»
اگر انقدر حالم بده که میخوام کامل حذفتون کنم، اصلاً چه حرفی؟ چه توضیحی؟ اصلاً تموم میشه دیگه، میرم سراغ کارم تمام. اورژانس بحثش فرق میکنه.
شخصیت، غرور و ارزش واقعی
اینم که من بگم که «نه، طرف اگه به من جواب نده، تکستمو یا سین کنه جواب نده، من خرد شدم، منو خرد میکنه، شخصیتم…»
آخه مگه عزیز دل من، مگه شخصیت خرد شدنش به این حرفاست؟
شخصیت من وقتی خورد میشه که:
- شما منو نمیخوای، من به زور میگم منو بخواه
- من برای یک چیزی دائم التماس کنم
اون شخصیت منو خورد نمیکنه با جواب ندادنش. اون کار داره، الان تموم شد، همین! شخصیت مگه شیشه است که من اینجوری بزنم بشکنه، بریزه پایین؟
«غرور من میشکنه، جواب نده!»
کدوم غرورتون؟ این غرور کاذبه!
اگه غرور شما با یه جواب ندادن تکست یا سین کردن، جواب ندادن یا دیر جواب دادن میشکنه، شما غرور کاذب زیادی دارین. بعد رو غرورتون کار کنید! چه دختر، چه پسر، فرقی نمیکنهها. این غرور نیستش!
«یا طرف از ارزش من کم کرده!»
واقعاً ارزشهای ما انقدر سطحی شده که با یه جواب تلفن دادن/ندادن یا دیر جواب دادن تکست، ارزش من به عنوان یک آدم، یک همسر، یک دوستدختر بیاد پایین؟
من اصلاً رابطهمو بر چه اساسی بردم بالا که با یه تکست جواب ندادن، ارزش من بیاد پایین؟
ارزش من وقتی میره بالا یا میاد پایین که:
- وقتی توی جمعی بغل دوستامون نشستیم، نوعی که شما با من حرف میزنی یا درباره من صحبت میکنی (وقتی حضور دارم یا ندارم)
- اونجوری که شما تو سرت راجع به من فکر میکنی و به من اهمیت میدی که «واو! چقدر اینجوریه، چقدر آدم پختهایه، چقدر بالغه، چقدر همسر خوبیه، چقدر مادر خوبیه»
نه یه تکست دیر یا زود جواب دادن!
برای منم همینطور:
- اینکه یک خانم چقدر به شما تکیه میکنه یا نمیکنه، ارزشتونو میبره بالا یا پایین
- اینکه چقدر احساس میکنه شما آدم مسئولی هستید یا نیستید، ارزشتونو میبره بالا یا پایین
نه اینکه الان با دوستاشه، تکستای منو ندید، پس منو دوست نداره!
چه حرفیه؟ با دوستاشه که با دوستاشه! حالا رفته ۳ ساعت با چهار تا خانم دیگه بیرون، کافی بخورن، قهوه بخورن، برن کوه، بچرخن، بگردن. چون اون ۴ ساعت شما در زندگیش حضور ندارید، یعنی بیارزشین؟
اینا چیزای سطحی و کوچیکه!
مشکل اصلی: توجه به چیزهای بیاهمیت
اگر ما در رابطههایی که ایجاد میکنیم بخواهیم انقدر به چیزهای ریزی که مهم نیست (و متاسفانه، متاسفانه بر اساس یک سری باورهای اشتباه یا حرفهای زرد و اشتباه در یوتیوب، در اینستاگرام، بین افراد، بین دوستامون مهم شدن، ولی مهم نیستند) رابطههامونو ببریم جلو، رابطههای خوشایند، با آرامش، خوشحال، موفقی نخواهیم داشت.
دلیل آمار بالای طلاق
اینکه آمار طلاق انقدر الان بالاست (نه فقط ایران، همه جای دنیا، در ایرانم که داره غوغا میکنه) به خاطر اینه که:
- چیزهای بیاهمیت رو میایم یهو خیلی بزرگ میکنیم
- یا اصلاً حاضر نیستیم چیزی رو بگذریم یا بپذیریم
- طرف ۱۰ تا چیزش خوبه، یه دونش بده، اون میشه «وای! اینجوری، اینجوری، این…»
بابا مگه میشه یه کسی از ۲۰ تا، هر ۲۰ تاش خوب باشه؟ به خدا نداریم! به خدا نیست! نمیشه!
توصیه نهایی: رهایی از چیزهای کوچک
خواهش میکنم این چیزای کوچیک پیشپا افتاده:
- امروز حرف زدیم
- امروز زنگ نزد
- الان تکست زد
- الان دیر جواب تکست داد
- الان سین کرد، جواب نداد
- من میدونم با دوستاش رفته بیرون ولی با من صحبت نکرده
- تو این هفته سه بار همو دیدیم، چرا تو این هفته شد یه بار؟
اینا چیزای پیشپا افتاده است!
ما خیلی چیزای وحشتناک مهمتر از اینا داریم توی دوستی، توی رابطه. به اونا اهمیت بدین! اونا رو ول کردیم، چسبیدیم به چیزایی که واقعاً هیچ ارزشی نداره.
تجربه زوجهای موفق
شما برید زن و شوهرایی رو که سالها با همن نگاه کنین. سالها گذشتهها، مثلاً ۱۰ سال، ۱۵ سال گذشته، رابطهشونم خوبه (نه کسایی که به زور مجبور شدن با هم بمونن).
ازشون بپرسین: «شما چند ساعت در روز با هم صحبت میکنین؟»
ببینین چه جوابی بهتون میدن! به خدا اینجوری نیستش که:
- از صبح تا شب نشستن دارن با هم حرف میزنن
- یا از صبح تا شب پای تلفنن
- یا تکست میزنن
- یا دائم با همن
- یا تو همه کار با همن
- یا همه جا با هم میرن
به خدا اینجوری نیست!
نتیجهگیری
خیلی از اطلاعات ما الان به خاطر شبکههای اجتماعی و حرفهای اشتباهی که میزنن، غلطه، درست نیست.
شمام گوش ندین به اون حرفای اشتباه! گوش ندین! رابطههای خوبتونم سر اینکه دیر یا زود جواب تکست یا مسیج منو داد (چه علافه، چه علاف نیست، چه پزشکه، چه بنّاست، چه کارمنده) خراب نکنید!
راستی، داخل سایت برای کلی موضوعات مهم دیگه هم مقاله داریم و میتونید با استفاده از لینکهای پایین به اونا دسترسی داشته باشید:
- روابط عاطفی
- آدم مناسب برای رابطه رو کجا پیدا کنیم؟
- قبل ازدواج رابطه جنسی داشته باشیم؟
- برای خواستگاری چه سوالاتی بپرسیم؟
- بهترین اختلاف سن ازدواج
- چجوری میتونیم آدمها رو تغییر بدیم؟
- مزایا و معایب ازدواج فامیلی
- چجوری ببخشیم و فراموش کنیم؟
- آداب هدیه دادن و هدیه گرفتن
- حریم شخصی در رابطه عاطفی
- چجوری رابطه خوبی داشته باشیم؟
- عادتهای نیاز به تغییر زندگی
- توقع، انتظار، مسئولیت و وظیفه در روابط عاطفی
- سکوت در روابط عاطفی
اگه نکتهای براتون مبهم باقی مونده یا کنجکاوید بیشتر بدونید، حتماً سوالتون رو تو کامنتها برام بنویسید. سوالاتتون رو میبینم و پاسخ رو به صورت صوتی تو بخش «پرسش و پاسخ» سایت منتشر میکنم تا یک گفتگوی عمیقتر و زندهتر با هم داشته باشیم.
2 دیدگاه
مهلا
من فکر میکردم جواب پیام مهم باشه اینکه طرف ۱روز بی خبر باشیم چی اینکه پیام جواب نده مهم نیست
تیم تحریریه
مهلای عزیز سوالتون رو برای خانم دکتر ارسال کردیم؛
پاسخ خانم دکتر طناز فرازی: