پاسخ: دکتر طناز فرازی
من کاملاً متوجه حرف شما هستم. بعضی چیزا هستش که در لحظه آدم میخواد و قابلاجراست؛ مثلاً یه بچه نه هر روز، الان یه جای خاصی رفتیم، مسافرتیه، یه شیرینیفروشی خاص رفتیم که یه شیرینی داره که تو شهر ما نیست و در اون لحظه خب هوام یهجوریه که چای و شیرینی میچسبه و بله، آدم میشینه اون شیرینی رو با اون چایی میگیره میخوره.
اما اگر قرار باشه من دائم در لحظه بخوام زندگی کنم و بگم: «نه الان. مثلاً این انگشترو من الان استفاده میکنم، ۲۰ سال دیگه ممکنه دلم نخواد، الان کفش پاشنهبلند میخوام بپوشم، الان بچهام اینو دوست داره، الان اونو دوست داره»؛ این زندگی در لحظه اشتباه نیستا، انتخابه و مثل تمام انتخابهای دیگهای که ما در زندگیمون داریم، یکسری پیامد داره: پیامدهای خوب و پیامدهایی که خیلی خوشایند نیستند.
اگر کسی بخواد دائم یا حداقل بیشتر اوقات (۸۰ درصد اوقات رو) در لحظه زندگی کنه، خب باید این رو هم متوجه باشه که این در لحظه زندگی کردن یعنی وقتی به این سن برسم اینو ندارم، خونهم بزرگتر نمیشه، ماشینم احتمال اینکه تغییر کنه بهتر بشه زیاد نیست، بچهام ممکنه وقتی به دبیرستان برسه به سختی بیفته چون نمیتونم معلم براش بگیرم یا این کارو اون کارو اون کارو بکنم. خود آدم خدای نکرده در سن بالاتر دچار مشکلات فیزیکی بشه، ممکنه که نداشته باشه پولی که بخواد بیمارستان خوب بره یا کارش رو انجام بده؛ اینها مشکلات زندگی کردن در لحظهست. وگرنه معلومه خیلی از آدما یه چیزی رو همون موقع میخوان، لذت میبرن ازش.
ولی این به این معنی نیستش که چون من الان ازش لذت میبرم و بعداً ممکنه به این حالا خوراکی یا به این شیء یا به این محل دسترسی نداشته باشم، پس نه، الان من حتماً این کارو انجام بدم. یهخرده باید برای زندگیمون… که ما چهجوری باید برای خودمون هدفگذاری کنیم، هدفگذاریها باید چی باشه، برای چه طول زمانی باید باشه، باید کوتاهمدت باشه، بلندمدت باشه، اصلاً چه فرقی دارن با هم، چه هدفهایی میره تو دسته کوتاهمدت، کدوما میره بلندمدت، چیا هستند، هدف نیست فقط برنامهریزی هفتگی و ماهیانهست.
اینو حتماً دوباره ضبط میکنم، شاید این باعث بشه که یهخرده راحتتر تصمیم بگیریم درباره چیزهایی که لحظهای میخوایم و چیزایی که باید از روش.

