وبینارهای من
درباره من
راستش رو بخواید، اصلاً دوست ندارم اینجا بشینم و لیست مدارک و دانشگاههام رو ردیف کنم. اعتقادی هم بهش ندارم. ولی خب، میدونم شاید براتون مهم باشه که بدونید با کی دارید صحبت میکنید.
یه لیسانس دارم، چندتا فوق لیسانس و یه دکترا. رشتههایی که خوندم خیلی متنوع بودن – از ادبیات انگلیسی گرفته تا آموزش، روانشناسی خانواده، رهبری آموزشی و دکترام رو هم در حوزه کوچینگ جامعنگر (Holistic Coaching) گرفتم.
دانشگاههایی که توشون درس خوندم؟ علامه طباطبایی، دانشگاه امریکایی بیروت، میدلسکس، هاروارد و کینگز کالج لندن. تا دلتون بخواد دوره گذروندم – دورههای ۶ ماهه، یک ساله… چرا؟ چون عاشق روح و روان انسانم. دوست دارم بدونم چهجوری کار میکنه و چهجوری میشه کمک کرد که آدمها خوشحالتر باشن، مشکلهاشون حل بشه و به یه درجه خاصی از رضایت و خوشحالی برسن.
نزدیک به ۵۰۰۰ و خردهای کیس ثبتشده دارم. این غیر از اون چیزاییه که توی دانشگاه خوندیم و کیسهایی که اونجا مطالعه کردیم. البته آدمهایی که همه روز میبینیم رو که کیس حساب نمیکنیم، ولی خب همیشه با دقت به زندگیهای اطرافم نگاه میکنم.
خیلی خوندن و مطالعه رو دوست دارم و هنوزم ازش لذت میبرم. فکر کنم مدتهای خیلی خیلی طولانیه که تلویزیون نگاه نکردم – نه که بد باشه، خیلی چیزا هست که دوست دارم ببینم، ولی خوندن رو بیشتر ترجیح میدم.
من اعتقادی ندارم که آدم باید خودش رو به کسی ثابت کنه. این پلتفرمهای اجتماعی هم همینجورین – مخاطب میاد، دوست داشته باشه دنبال میکنه، دوست نداشته باشه میره. هر صفحهای، کوچیک یا بزرگ، مخاطب خاص خودش رو داره.
من دوست دارم کمک کنم. کمک کردن به مردم رو از بچگی دوست داشتم، هنوزم دوست دارم و فکر کنم چیزیه که تا آخر عمر دوست خواهم داشت.
باور من اینه: اگه واقعیتها رو توی زندگی بپذیریم و خودمون رو خوب بشناسیم، زندگی بسیار شیرینتر، سادهتر و راحتتری رو با آرامش بیشتری تجربه میکنیم.
