پاسخ: دکتر طناز فرازی
من بارها گفتم این سؤال رو میشه پرسید و پرسیدنشم هیچ اشکالی نداره؛ ولی قطعاً اگر میخواید بپرسید، همون اولِ بـ… بـ… بسمالله این سؤالو بپرسید که هیچ حس و علاقهای نیست.
چون اگر طرف شما رو حالا «هیچ حس و علاقهای» هم که نمیشه گفت؛ چون گاهی ما وقتی طرفو میبینیم، خوشاومدنمون اول پیش میاد (دوستداشتنه نه)، ولی یهو از ظاهرش، طرز حرف زدنش، نشستن پا شدنش، از یه چیزی خوشمون میاد و وقتی من تو یه نفری که میخوام برای زندگی انتخابش کنم از یه چیزی خوشم بیاد، خب دوست دارم بیشتر بشناسمش. دلم نمیخواد همون اول قطعش کنم.
ولی حالا ما فرض رو بر این میذاریم که کسی از یه شخص دیگهای همون اول خوشش نیاد، همون اول باید بپرسیم. چرا؟ یهخرده که بگذره، اگر اون خوشاومدنه پیش بیاد و یهخرده دلبستگی هم پیش بیاد، دوستداشتنم قاطیشه، عادتم قاطیش بشه، خیلی خیلی طبیعیه که طرف به من در مورد رابطه فیزیکی قبل از ازدواجش (اگر بوده، چه خانم باشه چه آقا – این سؤالو یه خانم گفتهها، یعنی آقا نگفته)، چه خانم باشه چه آقا دروغ بگه.
چرا؟ برای اینکه با خودش فکر میکنه که: «احتمال اینکه من بخوام بفهمم که تقریباً نزدیک به صفر هست و بنابراین از کجا میفهمه؟ منم که دوسش دارم، میخوام یه عمر باهاش زندگی کنم، بهترین پارتنریه که تا حالا دیدم یا خیلی شریک عاطفی مناسبیه برای من.» طرف مقابلتون آدم بدی نیست، دروغگو هم نیست، ذاتشم کثیف و خراب نیست؛ از روی دوست داشتن و حسی که به ما داره و اینکه دوست داره ما شریک و پارتنر زندگیش باشیم، میاد و همچین دروغیو به ما میگه. خیلی طبیعیه که آدم همچین کاری بکنه با یه کسی که دوست داره؛ برای اینکه میخوایم یک عمر نگهش داریم. میگم چهجوری هم میشه فهمید؟ خیلی از اوقات این اتفاق یهجایی افتاده که نه کسی بوده، نه کسی میدونه، نه اون طرف اصلاً هست، یا اصلاً گذاشته از مملکت رفته یا… بنابراین سؤال خیلی میگم اگه میخواین بپرسین ، ولی من بودم اصلاً همچین سؤالی رو از کسی نمیپرسیدم.

