پاسخ: دکتر طناز فرازی
هیچکس نمیگه که شما محکومین بمونین؛ اما آدمی که بخواد از رابطه بیاد بیرون، باید شجاعتش رو داشته باشه. من نمیتونم با شما باشم، بعد در کنارش با این خانمم باشم؛ یا با شما باشم، در کنارش با این آقام باشم! این کار، کار درستی نیست.
من یا شجاعتش رو دارم میام به شما میگم: «ما این مشکلات رو داره رابطهمون، این درست میشه یا نه؟ شد، شد؛ نشد، من نمیخوام بمونم.» نه اینکه من تو رابطهٔ زناشویی یا تو رابطهٔ متعهد با یه نفر باشم (حتی اگه امضا نشده باشم)، بعد بغلش ایکس، ایگرگ، زد هم باشه! اون نامردیه، چه زن انجام بده، چه مرد.
اگر واقعاً نمیخواید تو یک رابطه بمونید، هیچ اشکالی نداره؛ با بچه، بیبچه، زور که نیست! کسی که نمیشه دستوپاتون رو بیاد ببنده. اگر نمیخواید و نمیتونید و حاضرید همهچیزو خراب کنید، دیگه تصمیم شماست. هیچ مشکلی نیست، محکومم نیستید، غل و زنجیرم نیستید، اما شجاعت گفتنش رو داشته باشید؛ این ارتباط رو ترک کنید و برید در یک ارتباط دیگه.
گاهی خیلی خیلی خیلی بهندرت، خیلی بهندرت (الان نگین میخواین فرهنگ آموزش بدین، نه اصلاً)، پیش میاد که زن و شوهر جفتشون میدونن چه خبره و به یک دلایلی که وقتی میان توضیح میدن، اگر آدم جبهه نخواد بگیره متوجه میشه، نمیشه از هم جدا بشن؛ نه الان میشه، نه پنج سال دیگه، نه ۱۰ سال دیگه، شاید هیچوقت نشه، شاید بعد از ۱۰ سال دیگه بشه. و جفتشونم میدونن که اون یکی شخص داره چهکار میکنه، ولی به دلیلی با هم هستند؛ اون فرق میکنه.

