بچه ۵ ساله دارم. برای آوردن بچهٔ دوم تردید دارم. می‌ترسم ارزش سختی‌هاش رو نداشته باشه. تو این سن 36 سالگیم اقدام کنم؟

سوال کامل مخاطب: من خانمی ۳۶ ساله و شاغل هستم و یک فرزند نزدیک به ۵ ساله دارم. در آوردن فرزند دوم تردید دارم؛ هم دلم می‌خواد و هم نمی‌دونم کار درستیه یا نه. همسرم خوبه و شرایط مالی برای بچهٔ دوم رو هم دارم. آگاهانه برای فرزندپروری تلاش می‌کنم و در مورد مزایا و معایب تک‌فرزندی مطالعه کردم. اما نگرانم که آیا ارزش این همه سختی رو دوباره داره یا نه؟ ممنون می‌شم راهنمایی کنین.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
در مورد سن شما و سن بچه‌تون، الان بهترین موقع برای آوردن فرزند دومه؛ اصلاً از این بهتر نمی‌شه. چون تا شما حامله بشید و بچهٔ دوم بخواد به دنیا بیاد، اولی کاملاً دیگه استقلال پیدا کرده و دلبستگیش امن شده. با بچهٔ دوم رابطه‌ش خیلی خوب خواهد بود و چون وارد پیش‌ دبستانی و مدرسه می‌شه، فرصت کافی رو به شما می‌ده که با بچهٔ اول هم وقت بگذرونین.
اینکه می‌گین «ارزشش رو داره یا نه»، خیلی‌ خیلی بستگی به «منِ مادر» داره. نمی‌دونم بعد از بچهٔ اول دچار افسردگی بعد از زایمان شدین یا نه؟ چقدر طول کشید تا ازش دراومدین و خودتون رو پیدا کردین؟ چقدر طول کشید تا بدنتون به حالت قبل برگشت؟
الان ۶ سال از زمانی که بچهٔ اول رو به دنیا آوردید می‌گذره و طبیعتاً اتفاقات یه خرده سخت‌تر می‌شه. اگه قبلاً وزنتون تو ۶ ماه یا یک سال به حالت ایده آل رسید، الان ممکنه دو سال طول بکشه. اگه اون دفعه افسردگی دو-سه هفته بود، الان ممکنه دو-سه ماه طول بکشه. اگه این واقعیت‌ها رو به خودتون بگین و توقع زیادی نداشته باشین، همه‌چیز خیلی خوب پیش می‌ره.
ولی اگه بخواین همش عین اولی بشه خب طبیعتاً وقتی بچه دوم به دنیا بیاد می‌بینید که اینطور نیست اذیت می‌شین این یه مورده که باید در نظر بگیریم یعنی روح و روان و فیزیک خودتون. 
دومیش اینه که چون شاغل هستید، باید ببینید چقدر کمک دارید مادرتون، مادر همسرتون یا خواهر یا پرستار. با بالا رفتن سن، یه خرده صبر و حوصلهٔ ما کمتر می‌شه؛ مگه اینکه انقدر بچه دوست باشین که حوصله‌تون هم زیاد بشه.
اگه نظر شخصی من رو بخواین، من عاشق بچه‌م و معتقدم یکی از معدود چیزهایی که آدم رو در زندگی چه فیزیکی و چه روحی جوان نگه می‌داره، بچه‌ست. تمام چیزای دیگه مثل ماشینِ جدید، خونهٔ جدید یا جواهر، خوشحالیشون کوتاه‌ مدته و بعد از مدتی عادی می‌شه و ما رو مجبور به پیشرفت و یادگیری هم نمی‌کنه.
بچه تنها چیزیه در دنیا که چون دائم در حال تغییر و رشد هست، من رو همش روی نوک پام نگه می‌داره؛ یعنی من دائم باید فعال باشم، همش باید چیزای جدید رو یاد بگیرم. چون اگه یاد نگیرم، بچه‌م سرم کلاه می‌ذاره، از من می‌زنه جلو، بچه‌م رو نمی‌تونم خوب هدایت کنم، نمی‌تونم خوب تربیتش کنم.
باید یاد بگیرم با اپلیکیشن‌های جدید چه‌جوری کار کنم، یه دستگاه جدید میاد چه‌جوری کار کنم، الان گیمینگ چیه، الان بهترین مدرسه‌ها کدومه، الان مثلاً روی آیفون باید چیکار کنم، آیپد رو چجوری باید هندل کنم. دائماً باید بخونم، دائم باید یاد بگیرم، با تکنولوژی باید کاملاً آشنا باشم؛ وقتی پیشرفت می‌کنه منم باید باهاش پیشرفت کنم.
و چون بچه هی کارای عجیب می‌کنه، همش هی من رو ناراحت می‌کنه، خوشحال می‌کنه، ناراحت می‌کنه، خوشحال می‌کنه، فشار میاره، فشار رو از روم برمی‌داره؛ من رو در گردش نگه می‌داره، نمی‌ذاره مثل یه برکه بشم، آبِ راکد که کم‌کم بو بگیرم. خب هرچی این تغییر بیشتر باشه، قطعاً با دو تا بچه بیشتره.
و بعد هم من به‌خاطر بچه‌هام مجبورم خودم رو سالم نگه دارم، وزنم رو باید درست نگه دارم، سلامت روح و روان باید داشته باشم، فاکتورهای خونیم باید به‌ جا باشه؛ چون می‌خوام حالا حالاها بالا سر بچه‌هام باشم، دوست دارم نوه‌هام رو ببینم.
بنابراین به نظر شخصِ من، بچه جزو بهترین و معدود چیزهایی هستش که من رو جوان، سالم و خیلی به‌روز نگه می‌داره. اگر از من می‌پرسید بله، بچه‌دار بشید و الانم بهترین وقتشه؛ ولی می‌گم باز اصلش با شما و حالت‌های شما و روح و روان شماست.