با فامیل و آدمایی که مدام تو تربیت بچه دخالت می‌کنن و نمی‌ذارن کارمون رو بکنیم، چطوری باید رفتار کرد؟

پاسخ: دکتر طناز فرازی
یه موقعی هستش که منِ نوعی دارم کار می‌کنم و بیشتر اوقات بچه‌ام پیش یک شخص دیگه‌ست که به ما نزدیکه، بچه رو دوست داره و بچه هم ازش حرف‌شنوی داره. بعد من به بچه می‌گم مثلاً «به این دست نزن»، اونجا می‌گن: «نه، هیچ اشکالی نداره دست بزن!» اینو آدم باید بشینه با اون بزرگ‌تر که به اجبار باید بچه رو پیشش بذاره، خیلی آروم صحبت کنه. که حالا مثلاً این بچه برادرته، این بچه منه، این بچه پسرتونه، این نوه‌تونه و خیلی دوسش دارین؛ خب بعداً تو مدرسه این‌جوری می‌شه، این اتفاق می‌افته، بعد اذیتش می‌کنن و ناراحت می‌شه. آدم توضیح می‌ده و طرف مقابلم می‌فهمه. ممکنه با یه دفعه نه، ولی آدم چند بار خیلی آروم و با احترام تکرار می‌کنه تا انجام بشه.
اگر می‌خواین بگین که: «نه، خب ما گفتیم، چند بارم گفتیم و نشده»، اگر چاره دیگه‌ای ندارید و بچه رو نمی‌شه جای دیگه بذارید، اینکه بچه هی وسط دو تا تربیت بمونه به مراتب بهتر از اینه که نشه جایی بذارینش، مهدکودک مناسبم نباشه، بخواد تنها بمونه یا بره یه جایی که بخواد گریه‌زاری بشه یا بهش فشار بیاد. یعنی می‌شه اونو (دوگانگی تربیت رو) یه کاریش کرد، اما این‌طرفو نمی‌شه درست کرد.
اگرم بچه این آدمی رو که می‌گید تو امر تربیت شما خرابکاری می‌کنه، تو هفته یه بار یا دو بار (در حد دو ساعت) می‌بینه، من به شما قول می‌دم که با هفته یکی دو بار و یکی دو ساعت، تربیت بچه عوض نمی‌شه. آره، ممکنه یه‌خرده خودشو لوس کنه، ولی در هر حال تربیت اون چیزی هست که در منزل و مدرسه توسط شما و معلما داره انجام می‌شه (شما منظورم پدر و مادر هست).
کار آدم‌های نزدیک، کار خاله و عمه و عمو و دایی و مامان‌بزرگا، لوس کردن بچه‌ست! کارشون اینه که اون کارایی رو که بچه تو خونه اجازه نداره انجام بده، اونجا انجام بده و این لزوماً چیز بدی نیست. بچه هم مثل آدم بزرگ روش فشار میاد، بچه هم احتیاج داره یه جاهایی باشه که بتونه خودشو تخلیه کنه؛ و چی بهتر از انجام این کار پیش کسایی که (امن هستن)، خیال آدم ازشون راحته و بچه هم از دوست‌داشتنشون کیف می‌کنه.
برای همین نه، کسی نمی‌خواد تعمداً خرابکاری کنه. اونا بچه رو دوست دارن و هر کاری که انجام می‌دن از روی دوست داشتنه؛ حالا ممکنه گاهی روششون یه‌خرده اشتباه باشه که اونم درست می‌شه.