سوال کامل مخاطب: علیرغم میلم با زبان تندم دل آدمها رو میشکنم. وقتی میخوام نظری بدم یا چیزی در مورد کسی یا مسئلهای برام قابل هضم نیست، خیلی لخت و صریح بیانش میکنم؛ در صورتی که اصلاً منظورم اذیت کردن، زخم زبون زدن یا آزار دادن نیست. ولی نمیتونم گفتارم رو نرم و کادوپیچ کنم و در بیشتر مواقع سعی میکنم یا اصلاً ارتباط نگیرم یا تو حرفها شرکت نکنم… همه میگن: «تمرین کن یاد میگیری»، ولی نشده.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینین عزیزم، بین رک و صریح صحبت کردن با بیادبانه و توهینآمیز صحبت کردن یا تحقیر کردنِ افراد فرق هست. هیچ اشکالی نداره که ما رک و صریح حرفمون رو به آدمها بزنیم؛ لحنی که باهاش حرف میزنیم مهمه، انتخاب کلمات مهمه که توهین نباشه، و تن صدامون.
این مسئله رو بقیه بهتون درست گفتن، تمرینکردنیه و شما باید از آدمهایی که خیلی بهتون نزدیکن و دوستتون دارن شروع کنید و بهشون بگید که بهتون تذکر بدن و اصلاحتون کنن؛ چون این فقط با تذکر و اصلاح درست میشه. همون موقع که بهتون میگن: «چرا اینجوری صحبت میکنی؟»، همون موقع باید عذرخواهی کنید و همون موقع نوعش رو عوض کنید. بگید: «بله، حق با شماست. ولی من چون حرفم درسته، باید جور دیگهای میگفتم، الان اینجوری مطرحش میکنم.»
همون موقع درستش کنید، نه اینکه فقط بگین «آره حق با توئه» یا ناراحت بشین و بگین «خب اصلاً ولش کن، حرف نمیزنیم». تمرین که بکنید اینجوری که من گفتم (یعنی همون موقع عذرخواهی کنید و همون موقع اصلاحش کنید) درست میشه.
