می‌خواهیم با فامیل پدریمون که رفتار بدی با ما و مادرمان دارن قطع رابطه کنیم، اما پدرم با عذاب وجدان دادن اصرار به ارتباط داشتن داره. چیکار باید بکنیم؟

پاسخ: دکتر طناز فرازی
بچه‌تون رو مجبور به رفت‌وآمد یا مجبور به دوست‌داشتن کسی نکنید که باهاش راحت نیست یا نمی‌خواد رفت‌وآمد کنه. مهم نیستش که اون آدمِ اون طرف چقدر آدم خوبیه، بامحبت، بی‌محبت، شخصیتش خوبه، بده؛ اینا اصلاً مهم نیست. بچه آدم برای آدم همیشه نسبت به بقیه آدم‌ها اولویته؛ چون من به دنیا آوردم (یا حالا مامانش به دنیا آورده ولی خب بچه منه)، از گوشت و خون و پوست منه.
ما دو نفر والد، هر دو مستقیم براش مسئولیم؛ برای به دنیا آوردنش مسئولیم و تا یک سنی این مسئولیت رو داریم و بعدش زور نیست و اون مسئولیت هم از ما سلب میشه. دوست داشته باشیم هوای بچه‌مونو بعد از سنی که رو پا شدن، تونستن خودشون برای خودشون همه‌ کار بکنند، دوست داشتیم هنوز به اون مسئولیتی ادامه میدیم؛ نداشتیم، زندگی خودمونو می‌کنیم. کمک خواستن، کمک می‌کنیم؛ نه، نخواستن اجازه میدیم زندگیشونو بکنن.
ولی در هیچ دوره‌ای از این مدت، چه زمانی که در منزل من هستن چه در زمانی که جدا زندگی می‌کنند، ما نمی‌شه به بچه‌مون حکم کنیم که کسی رو باید دوست داشته باشه، باید بره بیاد، باید وقت بگذرونه. کار درستی هم نیست. همون‌جوری که ما آدما اثر انگشتمون با هم متفاوته، روح و احساساتمون هم با هم متفاوته. اون اثری که من الان رو شما گذاشتم که اومدین دارین منو فالو می‌کنین، دوستم دارین، به حرفم اعتماد دارین، حرفم روتون تأثیر میذاره، این اثر رو رو خیلی آدمای دیگه شاید نه‌تنها نذارم، یه چیزی تو من جوری اذیتشون کنه که اصلاً ریخت منم دیگه نخوان ببینن.
زور که نیست! حالا چه آدم خوبیم، چه آدم بدیم، چه مهربونم، چه نیستم، چه دارم فیلم بازی می‌کنم، چه نمی‌کنم؛ یه عده‌ای منو می‌پذیرن، دوست دارن، اعتماد می‌کنن، یه عده‌ای نمی‌پذیرن، دوست ندارن، اعتماد نمی‌کنن و هیچ اشکالی نداره و این زوری و اجباری نیست.
باید اجازه بدیم آدما خودشون در این مورد که چی دوست دارن بهشون نزدیک باشه، کی رو دوست دارن در زندگیشون نگه دارند و کی رو نمی‌خوان بهش نزدیک بشن، تصمیم بگیرن. احترام گذاشتن یه حرف دیگه‌ است. سال‌به‌سال یه عیده، یه بزرگتری هست، بچه من پیشم باشه، هنوز تو خونه من داره زندگی می‌کنه، اونم نه با دادوبیداد و دعوا، محترمانه: «باباجون، مامان‌جون، این سنته. ۱۰ دقیقه بریم خونه عموت، خونه پدربزرگ مادربزرگت، خونه دوست من که اصلاً بزرگتره، ۱۰ دقیقه می‌شینیم میایم؛ یا ۱۰ دقیقه می‌شینیم بعد شما با ماشین خودت بیا برو.»
این اشکالی نداره؛ در حد احترام، در حد ۱۰ دقیقه، یک ربع. اما مجبور کردن بچه به اینکه: «باید بیای خونه فلانی، باید دو سه ساعت بمونی، باید باهاش رفت‌وآمد کنی، ما داریم میریم مسافرت باید بیاد»، این اصلاً کار درستی نیست و باعث ایجاد فاصله بین من و بچه‌م می‌شه. آیا واقعاً می‌ارزه که من رابطه خودم با بچه‌مو خراب کنم برای اینکه فکر می‌کنم دیگری باید با بچه من بیاد و بره؟ چه کاریه آخه!