پاسخ: دکتر طناز فرازی
دختر ۱۶ ساله، اگه میخواین تو اتاق پای گوشی نباشه، باید یک برنامهریزی براش بکنین. شما نمیتونین به یک جوان ۱۶ ساله که الان ۱۱۰۰ تا چیز داره توی مغزش میگذره و بدنش داره دچار تغییرای خیلی خیلی زیادی میشه، بهش بگین که: «نه، پای تلفنت نباش، رو تختتم نخواب.» بعد بگه: «چیکار کنم؟» و شما بگید: «منم نمیدونم چیکار کنی، ولی این دو تا کارو نکن!» خب. شما کار دیگه سراغ دارین؟ جایی هست اسمشو بنویسین؟ بهش میگین: «بیا بریم با هم پیادهروی کنیم، هر روز یه ساعت پیادهروی کنیم، بیا با هم غذا درست کنیم، بیا این کارو بکنیم، بیا با هم فیلم ببینیم، بیا با هم بریم پینگپنگ بازی کنیم، بیا بریم بدمینتون بازی کنیم.» چیزایی که اصلاً جای خاصی هم نمیخواد؛ دو تا راکت میخواد و یه توپ. یک برنامه آدم باید برای یه نفر بذاره، بعد چیزای دیگه رو ازش بگیره.
کلاً ما هر وقت میخوایم یک چیزی رو (چه یک چیز مادی، چه یک چیزی که روحی روانی و خوب نیست) بخواهیم به کسی بگیم، اگه دومی باشه، اول چند تا چیز خوب راجع بهش، بهش میگیم، بعد بده بدش رو میگیم. اینم اگه قراره یه چیزیو بگیم… از یه نفر، حالا از هر بچهای در هر سنی، یه چیزیو میخوایم ازش بگیریم، یک چیز دیگه در قبالش باید بهش ارائه بدیم.
نمیشه من فقط به بچه بگم: «توپ بازی نکن تو خونه»، ازش بگیرم؛ «این ماشینتم نبر، پای آیپدم نشین، کارتونم نبین.» خب بچه چیکار کنه؟ من اگه دارم همه اینا رو ممنوع میکنم و ازش میگیرم، باید یه چند تا چیزم به جاش بذارم دیگه که بینش یکیو انتخاب کنه، درسته؟

