سوال کامل مخاطب: پسر من ۳ سال و ۱۰ ماهشه. تا این سن وقت کیفی خوبی براش گذاشتم و فکر میکنم دلبستگیمون ایمن شده، ولی الان استقلالش در خیلی از کارها کمه. مثلاً توی مهد غذاش رو خودش میخوره، ولی توی خونه دوست داره من بهش بدم، وگرنه بسیار کم میخوره یا اصلاً نمیخوره. وقتی هستم، دوست داره مدام کنارش باشم و باهاش وقت بگذرونم (البته مستقل هم بازی میکنه، ولی حضورم رو میخواد). وقتی نیستم یا سر کارم، اضطراب جدایی نداره و اوکیه؛ ولی وقتی هستم، دوست نداره کاری غیر از وقت گذروندن با اون انجام بدم. این وابستگی تا حدی فکر کردن به بچهٔ دوم رو برام سخت کرده و بار مسئولیتی که داره، با وجود فرزندپروری اصولی که میخوام پیش ببرم، ترسناک به نظر میرسه. نظر شما چیه؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
سلام عزیزم، پسرتون هنوز خیلی کوچیکه و سنش برای آوردن بچهٔ دوم از نظر روانی کمه. پسر بچهها دیرتر از دخترا مستقل میشن و بلوغ فکریشون هم دیرتر اتفاق میافته. اون فاصلهٔ سنی دو سال که میگن، بیشتر جنبهٔ فیزیکی داره تا بدن مادر بعد از شیردهی قوی بشه و به حالت اول برگرده (چون بچه هرچی رو بخواد از بدن مادر میگیره و مادر اذیت میشه). بنابراین این دو سال فاصله، لزوماً به این معنی نیست که بچه از نظر روانی مستقل شده. با توجه به اینکه شما کار میکنید و بچه مهدکودک میره، این رفتارش که وقتی هستین میخواد همهٔ کارها رو شما براش انجام بدین (حتی غذا دادن)، خیلی خیلی نرمال و طبیعیه؛ چون میخواد اون توجه و عشق رو از شما بگیره و میترسه که نکنه این توجه کمتر بشه. برای همین تا جایی که بتونه، وقتی هستین حضورتون رو میخواد. اینکه وقتی نیستین اضطراب جدایی نداره، نشون میده مدل بزرگ شدنش درست بوده، ولی الان کمبود شما رو احساس میکنه. وقتی شرایط اینجوریه، ما فعلاً بچهٔ دوم رو نمیاریم و یه خرده صبر میکنیم. تجربهٔ من و افرادی که باهاشون کار کردم، نشون داده که برای بچهٔ اول (بهخصوص اگه پسر باشه)، اختلاف سنی ۵ تا ۶ سال با بچهٔ دوم خیلی خوبه، چون فشاری بهش نمیاد و اذیت نمیشه. اگر جای شما باشم، صبر میکنم پسرم حداقل ۴ سالش بشه و بعد حامله میشم تا وقتی بچهٔ دوم به دنیا میاد، ولی فاصلهٔ سنیشون حدود ۵ سال بشه بهترین سن هستش، به خصوص اگر بچه اول پسر باشه.
