سوال کامل مخاطب: پسرِ چهار سالهٔ من تا حالا گاهی از روزها میرفت خونهٔ مامانبزرگ یا خاله، یا با پدرش میرفت پارک بدونِ حضورِ من، اما مدتی هست که هیچ کجا بدونِ من نمیره، از من جدا نمیشه، مگر فقط بازی با پسرِ همسایه که برن مثلاً تو کوچه، وگرنه همه جا بهم چسبیده. حتی مهد هم نرفت، و این موضوع خیلی داره منو اذیت میکنه. میشه لطفاً راهنماییم کنید.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
عزیزم، این موضوع اشکالی نداره. گاهی بچهها عکسالعملشون به یه موضوعی با تأخیره. یعنی یه کاری رو خیلی خوب انجام میدن، بعد یه دفعه شروع میکنن نسبت بهش عکسالعمل نشون میدن. این بچه هنوز توی دورهٔ دو تا پنج سالگیه که ویدیوش رو توی یوتیوب گذاشتم؛ میتونین گوش کنین.
الان به هر دلیلی از نبودنِ پیش شما احساس خطر کرده. ممکنه توی مهدکودک کسی حرفی بهش زده باشه، چیزی دیده باشه یا یه جایی که شما نبودین اتفاقی افتاده باشه. اشکالی نداره. بچهها سیاستمدار نیستن که بشینن نقشه بکشن و بگن: «این کار رو بکنم تا فلان بشه.» اونا بر اساس نیازهای فیزیکی و عاطفیشون تصمیم میگیرن و یه کاری رو انجام میدن.
نیاز فیزیکی بچه به شما خیلی کم شده، چون از اون سنی که نمیتونه راه بره و شیر بخوره دراومده؛ پس الان به هر دلیلی یه نیاز عاطفی داره. چون میگین یه مدت اینجوری شده، شاید اگه اولش مینشوندینش و با داستان و بازی سعی میکردین بفهمین چی شده، جواب میداد؛ اما الان شاید خودشم یادش نیاد چی شده یا دیگه راجع بهش صحبت نکنه.
اشکالی نداره؛ حالا که میخواد پیشش باشین، اجازه بدین این اتفاق بیفته. درست میشه. وقتی اون نیاز عاطفیش برطرف بشه و اون ظرفی که الان خالیه پر بشه، خودش کمکم ازتون فاصله میگیره و میره.
این رفتار به معنی اضطراب جدایی نیست؛ یه چیزی شده و میخواد پیش شما باشه. اگه الان به زور بخواین فاصله بندازین، اون وقت اضطراب جدایی میگیره؛ پس بذارین خودش کمکم درست بشه.

