سؤال کامل مخاطب: خانوم ۴۱ سالمه، من یه پسر ۸ ساله دارم و ۴ ساله جدا شدم. علت هم اعتیاد همسرم بود، ولی شما میگید جدا شدن مناسب نیست. پسرم هنوز با جدایی ما کنار نیومده و پدرش هم اصلاً حمایت نمیکنه. من آدم مستقلی هستم، ولی بعضی وقتها واقعاً سخته. راهنمایی میکنید؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینید، چون بچه گاهی اوقات بچهٔ دو سه ساله چیزی یادش نمیمونه، اگه ما جدا شیم و مادر یا پدر رو بچه نبینه، مشکلی پیش نمیاد. ولی وقتی جدا میشیم و اون والد دیگه که با بچه زندگی نمیکنه، حضور پررنگ و مستقیمی در زندگی بچه داره، خب طبیعیه که این مسئله برای بچه تا یک سن خاصی مثل ۱۲ ۱۳ سالگی که بتونه خوب متوجه اتفاقی که قبلاً افتاده بشه، اذیتش میکنه دیگه، طول میکشه. بچهٔ شما چهار پنج سال مونده تا به اونجا برسه که بخواد واقعاً متوجه بشه چه اتفاقی افتاده، الان جریان چیه. اینکه پدرشون پدر خوبی هستن و با بچه دو سه روز در هفته وقت میگذرونن و باهاش صحبت میکنن، چیز بدی نیست.
شما که میگید من نمیتونم براش توضیح بدم، چرا نمیتونی توضیح بدی؟ ممکنه که اعتیاد رو نتونی توضیح بدی، ولی اعتیاد که نمیتونه تنها دلیل جدا شدن باشه. اعتیاد باعث یک سری مسائل دیگه میشه که شما به خاطر اونها جدا میشید. شاید توجه طرف کم شده، حمایت مالیش برداشته شده، حضور پررنگ نداشته. اینا رو نه الان چون بچه ۸ سالهٔ کوچیکه، ۱۰ ۱۱ سالش که شد، میتونی، براش توضیح بدی و به زبانی که بچه بفهمه. مثلاً بگی: «من که الان مامانتم، خیلی هم دوست دارم، ولی اگه تو منو اصلاً در طول هفته نبینی هیچوقت، بعد من فقط بهت بگم دوست دارم، تو چه احساسی بهت دست میده؟» مثالهایی براش بزن که برای بچهٔ اون سنی با شرایطش قابل درکه.
