فرزندی ۲۳ ساله دارم که دوست داره همه چیز رو تجربه کنه، مثل سیگار، مشروب، گل و غیره. استدلالشم اینه که در آمریکا همه چیز آزاد هست. چطوری رفتار کنم؟

پاسخ: دکتر طناز فرازی
خیلی سوال خوبی پرسیدین! ببینین، بچه‌ها تو یک سن‌ و سال خاصی، کنجکاوند و خیلی خوبه که این کنجکاوی‌ها زیر سقف پدر و مادر برطرف بشه؛ یعنی وقتی که ما هستیم، حضور داریم و می‌تونیم کنترل کنیم.
اینکه فرزندتون انقدر رابطه‌ش با شما خوبه و انقدر باهاتون راحته که میاد و بهتون می‌گه «من می‌خوام این رو تجربه کنم» و نمی‌ره پشت سرتون کاری رو انجام بده، اخلاق بسیار خوبیه و نشون می‌ده که شما تو بزرگ‌کردن بچه‌تون خیلی موفق بودین.
من بهتون پیشنهاد می‌کنم کاری رو که تا اینجا انقدر خوب انجام دادین، حیفه که بزنین و خرابش کنین! چرا بیخودی می‌خواین سر یه چیزی که اگه جلوش وایستین در هر حال اتفاق خواهد افتاد، با بچه‌تون بجنگین و این رابطهٔ خوب و راحتی رو که باهاتون داره (و بر اساس اعتماده) خراب کنین؟
بهش بگین: «هیچ اشکالی نداره؛ بیا با هم امتحان کنیم. اگه شما می‌خواین، هیچ اشکالی نداره. با بابات بشینین و با هم امتحان کنید، یا اصلاً سه‌تایی‌مون با هم امتحان می‌کنیم».
با یک بار امتحان‌ کردنش که آسمون به زمین نمیاد و زمین هم به آسمون نمی‌ره! هروئین و کوکائین نیست که بچه گرفتار بشه و کاری نشه کرد. سیگاره یا مثلاً یه پیک مشروبه که می‌خواد بخوره و ببینه چه اتفاقی می‌افته.
اگه در منزل شما و همراه پدرش باشه (حالا اگه پدرشون مشروب نمی‌خوره، با عموش یا داییش یا یکی از دوستاتون)، و اگه دور هم بشینین و امتحان کنه، خیلی بهتره تا بره جایی که شما نمی‌دونین، با افرادی که شما نمی‌شناسین و موادی که شما نمی‌دونین آیا چیزی توش قاطی هست یا نه رو امتحان کنه.
من اگه جای شما باشم، این اجازه رو بهش می‌دم؛ البته نه با بداخلاقی و خشونت، بلکه با بگوبخند. مثلاً بگین: «بیا با بابات و دایی بشینین فلان شب و هر کاری دوست دارین بکنین و امتحان کن». بازم می‌گم: حیفه که رابطهٔ بچه‌ای رو که انقدر رک و راست هست، به هم بزنیم.