پسرم ۲۲ ماهشه و شدیداً بهم وابسته‌ هست. می‌خوام بچه دوم بیارم ولی نگرانم. آیا این وابستگی طبیعیه؟چطوری کمکش کنم؟

سوال کامل مخاطب: پسرم ۲۲ ماهشه. سعی کردم تمام تلاشمو بکنم که عاشقانه با پسرم تعامل کنم و البته مستقل بودن رو بهش آموزش بدم. توی همه موارد نرماله خداروشکر، الان چند تا شعر بلده، اعداد و رنگ‌ها رو تا حدودی بلده و در کل نرمال هست نسبت به سنش. اما مشکلی که من دارم اینه که بسیار بسیار بهم وابسته هست. با وجود اینکه سعی کردم آروم آروم بهش بگم که من همیشه هستم و وقتی برم حتماً پیشت برمی‌گردم، ولی خیلی زیاد وابسته هست بهم. درحالی که هنوز هم تا پشت در دستشویی با من میاد و الکی پشت در خودشو سرگرم می‌کنه تا من برگردم و… حالا چطور می‌تونم از شدت وابستگی کم کنم و آیا طبیعیه؟ من تصمیم داشتم که بعد از سه سالگی، بچه دوم رو باردار بشم، ولی الان با این شرایط نمی‌دونم منطقیه یا نه.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
در مورد سوالات عزیزم، بله کاملاً نرماله. این بچه خیلی کوچولوئه، هنوز تازه یکی دو ماه دیگه حالتاش شروع می‌شه عوض شدن و شروع می‌کنه نه گفتن، مستقل‌تر شدن، یه خورده لجبازی کردن، شایدم مثلاً از شش هفت ماه دیگه، چون بچه که دلبستگیش به شما زیاده. این کاملاً کاملاً کاملاً طبیعیه. حالا خوبه این فسقلی با شما تا پشت در میاد. ما یه سری فسقلی داریم که قشنگ میرن تو، می‌شینن جلو مامانشون، تحت هیچ شرایطی حاضر نیستن که مامانشون از جلو چشمشون بره کنار. هیچ اشکالی هم نداره.
در مورد بچه دوم، من اگه جای شما باشم، دو سال دیگه صبر می‌کنم. یعنی می‌ذارم پسرم چهار سال و نیم، پنج ساله که شد، تازه بچه دوم رو باردار می‌شم. این هم برای پسرتون بسیار عالیه، هم تا وقتی بچه دوم به دنیا بیاد، بچه اول ۶ سالشو تموم می‌کنه و از نظر روانی این اختلاف سن برای بچه‌ها خوبه. چون شما به‌صورت چه بخواین چه نخواین، وقتتونو بچه دوم خیلی زیاد می‌گیره، اما اون موقع این وقتی که بهش می‌دین پسرتونو اذیت نمی‌کنه. خودش اجتماع‌های دیگه داره، دوست داره که کلاس میره، پیش‌دبستانی میره، معلم داره، یه دنیاهای دیگه هم جز شما داره که به اونجا این بچه دوم نمی‌تونه وارد بشه و بنابراین باعث می‌شه که رابطه‌اش با بچه دوم از همون اول خوب باشه.