پاسخ: دکتر طناز فرازی
من با نظرِ این دکتر کاملاً مخالفم عزیزم. ما محیطِ امن رو برای بچه تو خونه میتونیم فراهم کنیم، خونهٔ خودمون. تو خونهٔ بقیه نمیتونیم فراهم کنیم. تو مدرسه نمیتونیم. در محیطهای اجتماعیِ دیگه که بچه میره نمیتونیم فراهم بکنیم. و حتماً و صددرصد ما باید به بچه این آموزشها رو بدیم، منتهی به زبانِ خودِ بچه و به روشی که بچه متوجه بشه.
برای بچههای ۶-۷ ساله که اصلاً کتاب هست که خودشون میتونن بشینن با مادر پدر بخونن، نه کتابی که مادر پدر بخونن، یاد بگیرن، به بچه چهجوری بگن.
در خارج از ایران اینجوریه که دیگه کامل از شش هفت سالگی میشه به بچه توضیح داد و با خودش نشست و با کتابی که مخصوص برای بچه طراحی شده حرفش رو زد. در تمامِ دبستانها هم به بچه اینا رو میگن که بدنِ من مالِ منه، اگه کسی این کار کرد اینجوری. بنابراین خیر، حرفِ روانشناس درست نیست و این آموزشها باید به بچه داده بشه، بهخصوص اگه داریم واردِ محیطی خارج از محیطِ خونه میکنیمش برای ساعتهای طولانی.

