پسر ۸ ساله‌ام از وقتی مدرسه می‌ره خیلی خشمگین شده و باباش هم تو تربیتش خیلی جدی و سختگیره. بردمش مشاوره، ولی نگرانم که احتیاج به دارو داشته باشه. چیکار کنم؟

سوال کامل مخاطب: خواستم در مورد پسر ۸ ساله‌ام راهنماییم کنین لطفاً. از پارسال که مدرسه میره، دچار مشکل شدم. البته از قبل هم بود این مسئله. یکی بهش یه چیزی می‌گه، تو هر جا اینقدر خشم زیادی داره و اینقدر بعضی مواقع عکس‌العمل خیلی بدی داره، من واقعاً نمی‌دونم چیکار باید بکنم. دیابت نوع ۱ داره، تیروئید کم‌کار هم داره. یک سال بود می‌رفت تکواندو، ولی دیگه نمی‌ره، گفتم انگار خشن‌تر می‌شه. البته نمی‌دونم، شاید توهم می‌زنم. من و پدرش رابطه خوبی داریم، ولی همسرم کلاً روش‌هاش یه مقدار جدیه تو تربیت، و یه موقع‌هایی از بچگی هم تنبیهش کرده، و یه خرده مدل تربیتی نسل دههٔ شصت رو قبول داره، نه مثل الان. خلاصه تازه شروع کردم می‌برمش مشاوره، ولی همش می‌گم نکنه احتیاج به دارو داره؟ چون از ۴ سالگی خودلمسی داره، بعضی مواقع، و این که مثلاً وقتی ایستاده همش در حال این پا و اون پا کردنه، یه‌جا وایمیسته مثلاً. ممنون می‌شم راهنمایی بفرمایید.

پاسخ: دکتر طناز فرازی
عزیزم، این که برای این بچه قرص و دارو، یه خرده زوده. روش تنبیه پدرشون، اگه فیزیکی بوده، قطعاً اثر بدی رو بچه گذاشته و یکی از شاخه‌های این خشمی که بچه داره به اون مسئله برمی‌گرده. در ضمن، دههٔ شصتی‌ها تنبیه فیزیکی نمی‌کنن و نکردن. من نمی‌دونم شما دههٔ ۶۰ رو از کجا آوردین، این مال دهه‌های ۲۰-۳۰ بوده که با تنبیه فیزیکی بچه رو تربیت می‌کردن. تنبیه فیزیکی اصلاً و ابداً نه جواب می‌ده، نه مناسبه. این که دارین این بچه رو پیش مشاور می‌برین، بسیار کار خوبی می‌کنین، چون کسی که مشاور کودکه می‌دونه داره چه کار می‌کنه و می‌تونه درست راهنماییتون کنه.
در مورد خودلمسی، تمام بچه‌ها توی سن سه تا پنج-شش سالگی این کار رو انجام می‌دن، برای این که دارن بدن خودشون رو می‌شناسن، و هیچ مسئلهٔ بدی نیست که بگین وای بچهٔ من. همهٔ بچه‌ها این کارو می‌کنن و یه جایی تموم می‌شه دیگه.
در مورد خروج از کلاس تکواندو، اتفاقاً کلاس خوبی بوده. بچه‌هایی که مثل بچهٔ شما هستن، ممکنه می‌گم، چون شرح حالی که دادین کمه، من نمی‌تونم تشخیص دقیق بدم ولی خیلی از اوقات بچه‌هایی که بیش‌فعال هستن، اگر این انرژی زیادی که دارن تخلیه نشه، خب تبدیل می‌شه به یه عصبانیت که یه جایی یهو خالی می‌شه. من اگه جای شما باشم، کربوهیدرات غذای بچه‌مو کم می‌کنم. یعنی اگه برنج یا نون یا سیب‌زمینی غذاش زیاده، شیرینی زیاد می‌خوره، اینا رو به حداقل می‌رسونم و بیشتر غذاهای پروتئینی بهش می‌دم. من مطمئنم اگه این کارو امتحان کنین، سه‌چهار هفته اثرشو می‌بینین.
بچتونو می‌ذارم کلاس‌هایی که باید ورزشی کنه که ضربانش بره بالا و خسته بشه. مثل شنا، اگه فکر می‌کنین که یه خورده قشنگه، نمی‌تونه بره فوتبال، می‌تونه بره باشگاه بدن‌سازی، می‌تونه با باباش بره بدوه، حدوداً ۲۰ دقیقه-نیم‌ساعت، یه ورزشی که تخلیه کنه. این بچه رو از انرژی، کربوهیدرات یعنی نون، برنج، سیب‌زمینی، هر نوع مواد قندی، شیرینی بسیار بسیار کم. من مطمئن هستم که خیلی بهتر می‌شه.