سوال کامل مخاطب: من یه دختر ۱۷ ساله‌ام. چند وقتی هست که پتم رو از دست دادم و حالم اصلاً خوب نیست. پیش چند تا مشاور هم رفتم، اما توی حالم هیچ تغییری ایجاد نشده و همش دارم بدتر می‌شم. نمی‌دونم باید چیکار کنم. پتم یه گربه بود که دی‌ماه همین سال، وقتی ۶ ماهش بود، از دستش دادم. بیماری پنلوکوپنی گرفت و روزی دو بار سرم‌تراپیش می‌کردیم.
نزدیک به ۲ ماه داشتمش. اولین پتی بود که داشتم و توی خونه نگه می‌داشتم. خیلی یهویی و اتفاقی آوردمش خونه و بعدِ چند روز مریض شد. خیلی درگیر کارای دکترش بودیم، ولی خوب نشد. یه سگ هم دارم که الان ۵ سالشه. بعد از اون اتفاق، همش استرس دارم که برای سگم یا اعضای خانواده‌ام هم اتفاقی بیفته.
پاسخ طناز فرازی:
سلام عزیزم. ببین، این حسی که داری، چون تازه اتفاق افتاده و دفعهٔ اوله که یه پت توی خونه آوردی، طبیعیه؛ اشکالی هم نداره و با زمان بهتر میشه. بعدم ببین، این یه چیزیه که چرا باید ازش بترسی؟ ما همیشه این‌جوری فکر می‌کنیم که آیا دربارهٔ اتفاقایی که می‌افته، کاری از دست من ساخته هست یا نه؟
اگه کاری ساخته هست، چرا اضطراب و نگرانی داشته باشم؟ اون کاری رو که از دستم برمیاد، در موردش انجام می‌دم. اگه هم کاری ساخته نیست، باز برای چی نگران باشم و غصه بخورم؟ اگه بخواد اتفاق بیفته و دست من نباشه، کاری که نمی‌تونم بکنم؛ بنابراین این اضطراب فقط مال اینه که این یه مسئلهٔ جدید اتفاق افتاده و مشکلی برات درست نمی‌کنه.
می‌تونی پتت رو هم جایگزین کنی؛ یه خرده دیگه که گذشت، می‌تونی یه بچه گربهٔ دیگه بیاری. همهٔ بچه گربه‌ها که مریض نمی‌شن، همشون که مشکل ندارن. بعدم چرا این‌جوری فکر نمی‌کنی که این بچه گربهٔ فسقلی شانس آورده که توی خونهٔ شما اومده و پیش شما بوده؟ توی این چند ماهی که بوده، بهش رسیدگی شده، حواستون بهش بوده، تونستین دکتر ببرینش و تونستین بهش رسیدگی کنین. شاید اگه جای دیگه‌ای بود، خیلی اذیت می‌شد.
