پاسخ: دکتر طناز فرازی
عزیزم، وقتی که من دو تا بچه دارم، هر دو هم دخترند و هر دو هم بزرگ شدن و یه خانومی شدن برای خودشون و جفتشون دارن دائم با من قهر میکنن، این چند تا چیزو نشون میده:
یک؛ اینکه تو خونه ما این کار از بچگی زیاد انجام شده. من و باباشون با هم دائم قهر کردیم، یا من با بچههام سر هر کار اشتباهی که کردن قهر کردم، و این یک رفتاریه که عادت شده. الان اونا اون چیزی رو که یاد گرفتن دارن به من تحویل میدن که این درست کردنش بسیار سخته. و شما هی باید کوتاه بیاین و وقتی اونا یه کاری میکنند که خوب نیست، شما باید قهر نکنید. این مال سه ماه چهار ماه نیستا، ۱۹ سال اینجوری بوده؛ دو سه سال باید رفتار درست رو ادامه بدید تا رفتار درست رو یاد بگیرند و بهش عادت کنند.
یا اینکه اگه من دو تا دختر دارم که دیگه الان خانومی هستند برای خودشون و هر دوتاشون دارن با من قهر میکنن (اونم تعداد دفعات زیاد و مداوم)، بهجای اینکه من بگم که: «خب بچهها با من قهر میکنن، من باید چهکار کنم؟»، یه نگاه کوچولویی باید به خودم بندازم ببینم من چه رفتاری دارم نشون میدم که باعث میشه اونا قهر کنن؟ آیا مثلاً هر دفعه که میان نظرم رو راجع به یه چیزی میپرسن من تند جواب میدم؟ یا یهجوری برخورد میکنم مثل اینکه هنوز پنج-شش سالشونه، بهجای اینکه فکر کنن یک خانم ۱۹ ساله و ۲۶ ساله هستند؟یا اینکه من با کلی عشق و از تهدل یه چیزی راهنماییشون میکنم، ولی نوع راهنماییم خوب نیست، دارم غرورشونو میشکنم، اذیت میشن، خیلی خوششون نمیاد، برمیخوره بهشون، لحنم درست نیست یا هیچوقت موافق نیستم باهاشون؟ یک دلیلی داره که هر دوتاشون دارن دائم با من قهر میکنن؛ اون دلیل برطرف شه، درست میشه.

