۳۳ سالمه، همسرم از من بزرگ‌تره و دو دختر از ازدواج قبلیش داره. دو ساله بهش میل جنسی ندارم و نمی‌تونم نقش پدری برای دختراش داشته باشم. بخاطر پسرم موندم. چیکار کنم؟

سوال کامل مخاطب: من آقا ۳۳ ساله‌ام. همسرم بزرگ‌تر هستن. یه پسر دارم. همسرم از همسر قبلیشون دو تا دختر دارن، تقریباً دو سالی هست که هیچ میل جنسی به ایشون ندارم و رابطه نداریم با هم. ترس از آینده دارم، به خصوص وقتی که دخترها ازدواج کنند، رفتار اونا و همسرم در مقابل همسر دخترها چگونه هست. و اینکه من نمی‌تونم با نقش پدر خانم رو برای ایشون داشته باشم، می‌ترسم. خیلی بهونه‌گیر شدم. حس می‌کنم دخترها دیگه مثل قبل از من حرف‌شنوی ندارند. همسرم توقع داره مثل دختر خودم باهاشون باشم، ولی نمی‌تونم، چون اونا هم منو پدر خودشون نمی‌دونند. و دارم در این زندگی اذیت می‌شم، لذت خاصی نمی‌برم. از جدایی به خاطر پسرم می‌ترسم که اذیت بشه، چون خیلی به هردوی ما نیاز داره. به نظرتون چیکار باید بکنیم؟
پاسخ:دکتر طناز فرازی
ببینید، خب یازده سال اختلاف سن که خانم بزرگ‌تر باشند، یه خرده زیاده. و اینکه طبیعتاً یه مسائلی رو ایجاد می‌کنه دیگه. یعنی جدا شدن هم به خاطر بچه‌تون، هم به خاطر شرایط فامیلی که توش هستید، که اصلاً کار درستی نیست.
اینکه دخترا ازتون حرف‌شنوی ندارن، خب نداشته باشن، بزرگ شدن دیگه. بچهٔ ۲۲ ساله که لازم نیست از کسی حرف‌شنوی داشته باشه، باید تصمیماشو خودش بگیره. اگر کمکی خواست و اومد به من گفت، در این زمینه می‌تونی به من مشاوره بدی یا کمکم کنی، من آستینا رو بالا بزنم و تا اونجایی که توان دارم بهش کمک کنم. دختر ۱۶ سالم آدم بالغیه. دخترا خیلی زودتر از پسرا به بلوغ عاطفی و روانی می‌رسن. و چون مادر و خواهر بزرگش هستند، بازم لزومی نداره که حتماً از شما حرف‌شنوی داشته باشه، و این ایجاد اشکال نمی‌کنه.
اینکه می‌گید همسرم توقع داره من اونا رو مثل بچهٔ خودم دوست داشته باشم، خب چرا که نه؟ شما در هر حال عمو، عمه، خاله، دایی در هر حال بچهٔ خواهر برادرشون رو خیلی دوست دارن. من متوجه هستم که خب هیچ وقت هیچ‌کس دقیقاً مثل بچهٔ آدم نمی‌شه، ولی اونقدرهام تفاوتی نداره. شما می‌تونید به همسرتون توضیح بدید که خب تقریباً مثل بچهٔ خودم دوستشون دارم دیگه، اندازش یکیه، ولی خب نوعش فرق می‌کنه، چون نمی‌تونم اونو پاکش کنم که.
اینکه می‌گید میل جنسی به ایشون نداری، چرا؟ آیا حرفی زدن، کاری کردن، رفتاری نشون دادن؟ آیا یکنواخت شده؟ اگر رفتاری نشون دادن یا حرفی زدن که شما رو پس زده، که باید بشینید و باهاشون صحبت کنید. بهترین راه برای حل مسائل همیشه صحبت کردن و حرف زدنه، بدون اینکه آدم انگشت اشاره رو به طرف کسی بخواد بگیره و بگه تقصیر تو بود یا تقصیر من بود. این مسئله رو داریم، تقصیر هیچ‌کدوممون هم نیست، الان فکر کنیم ببینیم چه جوری حلش کنیم. اگر کم شدنش به خاطر رفتاری از سمت ایشون نیست و به خاطر یکنواختیه، خب اونم هزار تا راه داره. می‌تونید مدل با هم بودنو عوض کنید، نوع رابطهٔ جنسی رو عوض کنید، محلشو عوض کنید. گاهی چون دخترا بزرگ شدن، پسرتونو بذارید پیششون، یه مسافرت‌های کوتاه دو سه روزه با همسرتون تنها برید. ولی نه، جدا شدن راهش نیست.