سوال کامل مخاطب: خانم ۳۹ ساله هستم و همسرم ۵۲ ساله، بیست سال ازدواج کردم و یه دختر هفت ساله دارم. شوهرم بیماری اختلال دوقطبی داره که تحت درمانه، ولی متأسفانه ماهی یکبار میره داروخونه و قرص آلپرازولام میخوره زیاد، یا داروهاش خودشو زیاد میخوره، و این منو خیلی اذیت میکنه. و این حالتش یه هفته طول میکشه، ولی بعدش ابراز پشیمونی میکنه و عادی میشه، ولی من دیگه نمیتونم باهاش اوکی باشم. برای دخترم عالیه، اصلاً نه بهش نمیگه، ولی اون یه هفته هم دخترم ناراحته باباشو اینجور میبینه. رابطهٔ جنسی هم نمیتونه حتی با قرص. حق طلاق بهم داده و الان دادخواست طلاق دادم، ولی ترسم از دخترم هست که لطمه ببینه. موندم چیکار کنم؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
عزیزم، صددرصد دخترتون لطمه میبینه. بیست ساله شما ازدواج کردین، حالا الان که حال طرف بعد از بیست سال که شما رو ساپورت کرده، الان یه بچهٔ کوچیک دارین که باباشم باهاش خوبه، و این بچه قطعاً هم به پدرش دل بسته است، هم بهخاطر سن و سالش به پدرش وابسته است. الان شما میخواین بهخاطر اینکه رابطهٔ فیزیکی خوبی ندارین و اون یه هفته در ماهو نمیتونین تحمل کنین، بذارین کنار؟ آخه این بیانصافی نیست؟ اون وقت خدایی نکرده، وای اگه یه مردی با یه خانمی این کار رو بکنه، میشه عجب آدمیه و مردا همه همینجورین و مردا این و مردا اونو. برعکسشم هست دیگه.
