سؤال کامل مخاطب: من ۴۶ سالمه، با مادرم زندگی میکنم و خیلی از ایشون نگهداری میکنم. چند تا مورد وجود داره: خواهر و برادرهام خیلی کم به دیدن مادرم من که هیچی میان و میگن: «ما سر خونه و زندگی خودمان هستیم و در قبال مادر وظیفهای نداریم؛ بلکه وظیفهٔ تو هست که مراقبش باشی». اصلاً به من کمک نمیکنن و مادرم هم بهخاطر ترس از اینکه مبادا همون سر زدنِ هرازگاهی هم ازش گرفته بشه، شکایت نمیکنه. حتی گاهی جلوی اونها میگه: «وظیفهای ندارید» و خیلی واضح همهٔ وظایف رو گردن من میندازه.
دیگه از این وضعیت بریدم. هم بهم ظلم میشه و هم از دو طرف هم مادر و هم خواهر و برادرها بهم حکم وظیفه میدن. بارها خواستم جدا بشم، ولی مادرم در خلوت مثل باران گریه و زجه میزنه که: «من فقط تو رو دارم، اگه بری میمیرم». البته صددرصد مطمئنم که این اتفاق میافته؛ چون اونها نهتنها اصلاً مثل من ازش نگهداری نخواهند کرد، بلکه حتی ۳۰ درصد هم این نگهداری نخواهد بود. مطمئنم با رفتنِ من، اتفاقات بدی برای مادرم میافته. میشه لطفاً راهنمایی بفرمایین؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینین عزیز دلم، اولاً کاری که دارین میکنین کار باارزشی هست و خیلی جای تقدیر داره. ما هر وقت که اینجوری تصمیم بگیریم چه تصمیم بگیریم که حواسمون رو به خونه، زندگی، همسر و بچههای خودمون بدیم، چه تصمیم بگیریم که حواسمون رو به والدینمون یا یکی از والدینمون بدیم، همیشه و همیشه نسبت به اون کسی که داریم ازش نگهداری میکنیم حالا چه همسر و بچهها، چه مادر دچار یک خشم پنهان، خشم پسیو که میشه خشم نهفته میشیم. همچنین نسبت به اون طرفی که ازش نگهداری نمیکنیم، دچار یک عذاب وجدان میشیم چه حسش بکنیم، چه نه. حالا این حق انتخاب با ماست که کدوم یکی برامون قابلتحملتره؛ چون هر طرفی رو که بگیریم، جفتش هست هم اون خشم پنهانه و خشم نهفته هست، هم اون عذاب وجدانه.
خواهر و برادراتون هم درست میگن. ببینین، من که با اونها نیستم و نمیخوام طرفشون رو بگیرم کاملاً هم موقعیت شما رو صددرصد درک میکنم، ولی راست میگن. کسی که بچه داره، بچهش مدرسه میره، امروز مریضه، فردا نیست، پسفردا باید این کار رو بکنه، حالا با همسرش دعواش شده، پس اون فردا سر کار یه مشکل داره. واقعاً سخته بخوای دو تا خانواده رو همزمان بهخوبی بچرخونی؛ هر دوش از دستت در میره. اگه بخوای حد وسط رو بگیری، خیلی کار سختیه و کار هرکسی نیست. بنابراین من به اونها هم حق میدم.
اینکه شما هم خسته شدین، درسته و راست میگین؛ ولی باید سعی کنین یه حد وسط پیدا کنین، یعنی یه کارهایی برای خودتون در نظر بگیرین که گاهی از خونه بیرون باشین یا یه پارتنر داشته باشین که شرایطتون رو درک کنه. باید یه کاری برای خودتون بکنین، وگرنه این شرایطی که توش هستین، از بین میبرتتون. اما از دست خواهر و برادرتون عصبانیت نداشته باشین؛ چون عصبانیت بهجا نیست، اذیتتون میکنه و رابطهتون رو با خواهر و برادرتون هم خراب میکنه.
