شاگردم به‌خاطر تغییر رشته از انسانی به تجربی دچار افسردگی شده و قرص‌های خواب‌آور می‌خوره؛ چطور می‌تونم کمکش کنم؟

سوال کامل مخاطب: من مدرس زبان هستم و ارتباط خوبی با شاگردانم دارم. از شروع مهر، یکی از شاگردانم دچار استرس و به‌نظرم افسردگی شده گریه می‌کنه. این مسئله از جایی شروع شد که رشتهٔ موردعلاقه‌اش انسانی رو تغییر داد، فقط به‌ خاطر محیط مذهبیِ مدرسه، و حالا در دبیرستان دیگه‌ای تجربی می‌خونه. دچار استرس شده که از آیندهٔ این رشته برنخواهد اومد. ایشون معدل ۱۹ و نیم و برترِ مدرسهٔ قبلی هست. گویا پزشک بهش دارو داده که همش می‌خوابه. می‌گه پس کی درس بخونم و اصلاً انگیزه‌اش رو از دست داده. من چیکار می‌تونم براش بکنم؟ ممنون می‌شم کمکم کنین.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینین عزیزم، اینکه آدم یه رشته‌ای رو خیلی دوست داشته باشه و مجبور بشه تغییرش بده، روی بچهٔ این‌سنی تأثیر خیلی زیادی می‌ذاره؛ چون من تمام اهدافم، نوع زندگیم و همه‌چیزم رو متمرکز کرده بودم روی این راهِ دستِ چپ و تمام پستی‌بلندی‌هاش و گوشه‌کنارهاش رو می‌دونستم، می‌دونستم کجا خرابه و کجا باید میان‌بر بزنم. الان یهو تو یه فاصلهٔ زمانیِ کمی که دارم، بهم گفتن نه، راهِ دستِ چپ رو نمی‌تونی بری، باید راست رو برداری؛ یعنی تمام اون زحمت‌هام هدر رفته، راهِ دستِ راست رو هم خوب نمی‌شناسم و این خیلی بهم اضطراب و استرس می‌ده. اینکه دوستش ندارم هم کار رو بدتر می‌کنه و بچه‌های این‌ سنی به‌خاطر نوع درس خوندنی که ما در ایران داریم و کنکور، خب قطعاً قطعاً فشاری که روشونه بیشتره.
یه مسئلهٔ دیگه هم که هست، بچه‌هایی که معمولاً معدل خیلی بالا دارن و درس‌خون هستن، یه خرده وسواس هم دارن و باید یه کار رو حتماً خیلی خیلی درست انجام بدن. این باعث می‌شه که خیلی از کارها نصفه‌نیمه بمونه، انجامش ندن و به آخر نرسونن؛ چون اون دقتی که به جزئیات دارن، نگه‌شون می‌داره از جلو رفتن، و اون انتظاری که از خودشون دارن که اگه من بخوام این کار رو تا آخر انجام بدم حتماً باید بشه ۹۹ از ۱۰۰ یا ۱۰۰ از ۱۰۰؛ اگه می‌خواد بشه ۹۳، یه جایی وسط راه ولش می‌کنن. حالا برای این بچه همهٔ این‌ها با هم اتفاق افتاده.
من فکر می‌کنم که اگه رشته‌ای که دوست داره انسانیه، بهتره که مدرسه‌اش رو عوض کنه و بره مدرسه‌ای که حالا محیطش خیلی مذهبی نیست (اگه دوست نداره مذهبی باشه) و همون رشتهٔ انسانی رو ادامه بده. این باعث می‌شه که خیلی حالش بهتر بشه. و بعد هم اینکه شما باید با مامان و باباشون صحبت کنین ببینین آیا چیزی در خونه تغییر خیلی زیادی کرده یا نه؛ چون چرا باید یه بچه قرص بخوره؟ معمولاً به بچهٔ این‌ سنی برای اضطراب و استرس، قرص‌های سنگینِ خواب‌آور نمی‌دن. نگفتین به من چه قرصی می‌خوره که بتونم بیشتر کمک کنم.