پاسخ: دکتر طناز فرازی
آخه عزیزم، نگاه کردن چه اشکالی ممکنه داشته باشه؟ نگاه، نگاه دیگه. ما ذاتمون نظم و زیبایی رو دوست داره. هرچی باشه خانم باشه، منظره باشه، لباس قشنگ باشه، فرش قشنگ باشه، جواهر خوب باشه هر چیزی که زیبا باشه یا منظم باشه، نظر ما رو به خودش جلب میکنه. اگر نگاه نکنیم (چه خانم، چه آقا، فرقی نمیکنه)، یعنی خیلی نرمال نیستیم یا به زور داریم خودمون و نگه میداریم.
اگر شما ناراحت بشید، این نشون میده که تو زمینهٔ اعتماد به همدیگه اونجا یه گپی، یه جای خالی، یه خدشهای هست. اون باید درست بشه. وگرنه صرفاً نگاه مثل اینکه، مثلاً، من واقعاً تو این حدا جدی میگم: نه، این با اون فرق داره.
جدی، مثالش همینه که من ماشینم، فرض کنید، پژو هست بعد یه بیامو رد بشه، من نگاش کنم. پژو دیگه استارت نزنه، بگه: «چرا بیام و رو نگاه کردی؟» بابا، سوارش که نشدم، کاری که نکردم. خب، ماشین قشنگه، نگاه کردم.
یا اصلاً نه بیامو سوارم، یه بیاموی دیگه میاد عین بیاموی خودمم هست، رنگش فرق میکنه. نگاه کردم ببینم چه رنگیه و مال من خیلی خوبه، عالیه، اصلاً مقایسه نمیکنم. اصلاً تو ذهنم مقایسه نیست، دارم نگاه میکنم که چقدر قشنگه، رنگش خوبه، اینش خوبه، اونش خوبه.
اگر من به شخصی نگاه کنم (چه خانم باشم، چه آقا)، معنیش این نیست که همسرم و دوست ندارم. معنیش این نیست که میخوام خیانت کنم. معنیش این نیستش که عاشق خانوادهام نیستم. معنیش این نیستش که توجهم بهشون نیست. معنیش این نیستش که دارم مقایسه میکنم. هیچکدوم از این معنیها رو نمیده.

