پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینید عزیزم، انکار که خب من فکر کنم ۹۹/۹ درصد آدمهایی که خیانت میکنن، انکار میکنن. نمیان بشینن به صورت مستقیم راجع بهش صحبت کنن، تا زمانی که مجبور بشن. یعنی شواهد جوری باشه که طرف هیچجوری نتونه بزنه زیرش. اینکه از مسئله انکار، در مورد ندیده گرفتن، خیر، ما هیچوقت ندیده نمیگیریم. چون خیانتها همیشه به دلیلی اتفاق میافته. اگه من اون دلیل رو پیدا نکنم و رفعش نکنم، مسئله رو حل نکنم، باز هم اتفاق خواهد افتاد. برای همین ندیده نمیگیریم. میشینیم راجع بهش صحبت میکنیم، صحبت میکنیم. توهین نمیکنیم، داد نمیزنیم، انگشت اتهام نمیگیریم. «تقصیر تو، تقصیر منه» نمیکنیم، کنجکاوی نمیکنیم. صحبت میکنیم. خب، بیا حرف بزنیم: چرا این اتفاق افتاد؟ چی شد؟ برای چی شروع شد؟ چی کم بود؟ چی باید اضافه بشه تا مثلاً مسئله رو حل کنیم؟
اما از روش میگذریم. از روش گذشتن با ندیده گرفتن فرق داره. کی از روش میگذریم:
- وقتی پای آدمهای دیگه وسطه.
- وقتی بچه داریم.
- وقتی طرف پدر خوب یا مادر خوبیه.
بله، راجع بهش صحبت میکنیم، از روش میگذریم.
- وقتی طرف خانوادگیه، تو خانواده ازدواج کردیم و جدا شدنمون و داد و بیدادمون کلی آدم رو به هم میریزه، نه فقط من و ایشون رو.
- راجع بهش صحبت میکنیم.
- وقتی یه کار مشترک بزرگی با هم داریم که اگه از هم جدا بشیم، اونم میره رو هوا و هنوز کار به مرحلهای نرسیده که بتونیم تقسیمش کنیم و ازش هر کدوم جدا جدا بهره ببریم.
- بله، از روش میگذریم. اگه هیچکدوم از اینا نیست و بچه هم نیست، جدا میشیم دیگه.
