پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینین عزیزم، تا اینجاش درسته که یک رابطهٔ عاشقانه با یک رابطهٔ متعهدی که میشه توش هم عشق وجود داشته باشه متفاوته. ما خیلی رابطهها داریم که توش عشق و عاشقی با هیجانات و دوستداشتنهای زیاده، ولی اگه به ازدواج ختم بشن، خراب میشن؛ چون نوع مسئولیتها، انتظارات و طبقات متفاوت میشه.
توی ازدواج، عشقِ خالی کافی نیست. ازدواج یک مسئلهٔ اجتماعیه و ذاتی نیست توی ذات بشر نبوده. قبلاً ازدواج نمیکردیم؛ وقتی جامعه تشکیل شده، برای منظم و مرتببودنِ بیشترِ جامعه، چیزی به اسم ازدواج رو آوردن. وقتی این موضوع در طبیعت من نیست، طبیعتاً باید چیزهایی توش باشه که فقط به احساس مربوط نیست. یه سری توقع، انتظار، دادوستدها و مسئولیتها همراهش میاد. بنابراین با رابطهای که فقط یک رابطهٔ عاشقانه هست، کاملاً متفاوته. اما ازدواجهایی هم داریم که هم توش عشق هست و هم اون مسئولیت.
اگه منظورتون عشق عرفانیه چون وقتی میگین ادبیات، ذهن سراغ عشق عرفانی میره، اون عشق هر جایی که باشه توی ازدواج یا خارج از ازدواج، هست و لذتبخشه. توی این مدل عشق، حتی اگه طرف مقابل ول کنه و بره یا آدم رو نخواد یا با یکی دیگه بره، هیچ نوع دلخوری وجود نداره.

