۴۲ سالمه و همسرم ۸ ساله مدام قهر و توهین می‌کنه و الان دو ماهه پیش خانوادم هستم. با وجود پسر 2 ساله‌م جدا شم و بچه رو از این خونه سرد ببرم؟

سوال کامل مخاطب: خانم ۴۲ ساله‌ای هستم و همسرم ۳۹ سالشونه. از همون دوران دوستی، همسرم خیلی اهل قهر کردن بود. سر کوچک‌ترین مسائل چند روز قهر می‌کرد و توهین می‌کرد؛ نه فحش، ولی مثلاً می‌گفت: «من آدمت کردم، درستت می‌کنم، نشونت می‌دم کجای کاری و کی هستی، تو خیلی از من پایین‌تری.» در حالی که از نظر تحصیلات، فرهنگ و سطح خانوادگی من بالاتر بودم.
این دعواها بعد از عقد هم ادامه داشت و توی خانواده‌ام بسط پیدا کرد و گاهی حتی با اون‌ها هم دعوا و قهرهای طولانی داشت. وقتی توی خونهٔ خودمون رفتیم، این‌بار آخرِ هر دعوا من رو از خونه بیرون می‌کرد و به منزل پدرم می‌فرستاد. توی این ۸ سال هزاران بار این کار رو با من کرده و من رو به منزل پدرم فرستاده. اول ۳ یا ۴ روز بود، بعد یک هفته، بعد ۱۰ روز، بعد یک ماه و الان دو ماه شده که منزل پدرم قهرم.
توهین‌هاش دیگه تبدیل به فحش شده؛ به من و تک‌تک اعضای خانواده‌ام. جلوی بچه‌ام خیلی به من توهین می‌کنه. من الان شاغلم و می‌تونم خرج خودم و پسرم رو به‌راحتی بدم. می‌خوام جدا شم و هرچقدر تو این مدت اصرار می‌کنه که برگرد و با گل و شیرینی و اینا اومده، دیگه قبول نکردم.
من می‌دونم از اول راه رو اشتباه اومدم؛ فقط می‌خوام بدونم آیا الان کارم درسته که می‌خوام پسرِ ۲ ساله‌ام رو از اون خونهٔ سرد و پر از قهر و دعوا بیرون بکشم؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینین عزیزم، شما از الان تا ۴ سالگی پسرتون وقت دارین جدا بشین. بعد از ۴ سالگی دیگه تا ۱۹‌-۲۰ سالگی پسرتون نمی‌تونین جدا بشین. من نمی‌دونم محیط خونه‌تون چه‌جوریه و چقدر آزاردهنده‌ست.
اگه محیط خونه خیلی مهمه و تعداد دعوا و دادوبیداد زیاده، خب قطعاً برای بچه همچین محیطی مناسب نیست. بچهٔ زیر سه-چهار سال چون به پدر و محیط خانواده عادت نکرده و بعد خیلی چیزها از حافظه‌اش می‌ره، می‌شه یه محیط جدید خیلی خوب براش درست کرد تا آسیب نبینه. به‌محض اینکه از مرز سه‌سال‌ونیم یا ۴ سالگی رد بشه، دیگه آسیب‌پذیریش با طلاق زیاد می‌شه و اون تصمیم خیلی سخت‌تر می‌شه.
اگه می‌تونین از پسش بربیاین و محیط خونه جوریه که دادوبیداد و دعوا و قهر زیاده و بچه هی تو خونهٔ خودش باشه، هی بره و هی بیاد، این کار رو نکنین و دیگه جدا شین.
اگه می‌خواین یک فرصت دیگه بدین، یک بار بچه رو خونهٔ مامان و باباتون بذارین و با شوهرتون تنها باشین؛ برین کاملاً خط‌ و خطوط رو براشون مشخص کنین. خیلی جدی بگین: «ببین، اگه یک بار دیگه این کار رو بکنی یا این حرف رو بزنی یا این‌جوری کنی، من جدا می‌شم و می‌رم و تموم می‌شه.» بهشون بگین و یک فرصت دوباره بدین. اگه نشد، بیرون بیاین.