سوال کامل مخاطب: آقا هستم ۳۳ ساله و خانمم ۳۵ ساله. الان تقریباً یک هفتهای میشه که عقد کردیم و توی بیشتر مسائل اخلاقی، رفتاری و مالی به توافق رسیدیم. یه جاهایی اختلاف نظر بود که سعی کردیم با گفتگو حل کنیم. من از خانمم واقعاً خیالم راحته و کنارش آرومم، فقط گاهی اوقات یه اضطراب، یه دلشوره میاد سراغم. حتی وقتی راجعبهش مفصل فکر میکنم، دلیل محکمی هم واسش پیدا نمیکنم. چیزایی که هست، اولیش اضطراب از آیندهست. میگم آیا انتخابم درسته؟ ظاهرش همونه که من میخوام؟ یا حتی علاقهام نسبت بهش… یه همچین فکرایی هستن. خواستم بدونم طبیعی هستش یا نه؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینید، معمولاً وقتی که خانوما یکی، دو سال، سه سال از آقایون بزرگتر هستند، رابطه خوب پیش میره؛ برای اینکه میدونن دارن چیکار میکنن و گذشتشان نسبت به خانمهایی که سنشون از شما به فاصله پنج شش سال کمتره، بیشتره. بنابراین، خوب پیش خواهد رفت.
در مورد اینکه نظرتون راجع بهشون بخواد عوض شه؛ معمولاً آقایون دیگه یه جایی بین ۳۲ تا ۳۵-۳۶ سالگی به اون بلوغ عاطفی و روانی لازم میرسن و میدونن چی میخوان، و بعیده که پشیمون بشن از انتخابشون. اگه ۲۵ سالتون بود، آره احتمالش خیلی زیاد بود؛ ولی الان نه.
اگه منظورتون اینه که ممکنه کسی رو ببینید که بعداً بیشتر از این چیزی که از خانمتون خوشتون میاد، از اون خوشش بیاد؛ من یه پست در این مورد گذاشتم. برای تمام آدمهای روی کره زمین، هر انتخابی که داشته باشند، هر جوری که باشه همینه: همیشه آدمِ بهتر از همسرشون هست، چه مرد باشه و چه زن. منتهی وقتی که آدم به کسی تعهد میده و یک رابطه رو شروع میکنه، دیگه خیلی فرقی نمیکنه که آدمِ بهتر بیاد یا نه. من به یک چیزی متعهد شدم و تمام سعی و تلاشم رو میکنم که اونو خیلی خوب ببرم جلو.
برای همین ترسهاتون رو بذارین کنار، چون حیفه. این ترسها ممکنه که اذیتتون کنه و زندگیتون رو خراب کنه. و به خودتون بگین (یه بار بگین): «من جاافتاده بودم زمانی که این انتخاب رو کردم، بنابراین هیچوقت فکر نمیکنم این طرف خوب نیست یا زشته یا از قیافهاش خوشم نمیاد. و این هم ۱۰۰٪ از این آدم بهتر، خوشگلتر، قطعاً هست! ولی من انتخابمو کردم و یک آدم متعهد هستم و یک کاراکتر و شخصیت قرص و محکمی دارم، بنابراین با انتخابم میمونم.»
