سوال کامل مخاطب: لطفاً در مورد اینکه چطور با بچهها در مورد جدایی پدر و مادر حرف بزنیم که آسیب کمتری به بچه وارد بشه بگید، من خودم پسر ۱۶ ساله بسیار درونگرایی دارم، چطور باید این مسئله رو بازگو کنم براش؟ راهنمایی بفرمایید.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینید عزیزم، در هر حال جدا شدن پدر مادر در هر سنی که باشه به بچه آسیب میزنه؛ موضوع فقط اینه که اون سن چقدر حساسه. بعد از سنها (توی بعضی از سنها) فرقی نمیکنه من چی به بچه بگم، نمیتونم میزان آسیب رو با طرز گفتن کمتر کنم.
اون چیزی که میزان آسیب رو کمتر میکنه، نوع رفتار من با پدرِ بچه هست و نوع جدا شدنمون، و نوعی که بچه رو میبینیم، باهاش صحبت میکنیم یا جلوی بچه با هم حرف میزنیم. اون اگر درست باشه، بچه آسیب کمتری میبینه. ولی اینکه شما مثلاً به بچه صبح بگین یا ظهر بگین یا شب بگین، یا خیلی آروم بگین، جدا جدا باهاش صحبت کنید، با هم باهاش صحبت کنید، یا بشینید حتی بهش بگین که: «نه ما خیلی اوکی هستیم، همدیگه رو هم دوست داریم ولی تصمیم گرفتیم جدا شیم»، اینا خیلی فرقی نمیکنه.
تو اون شوک اولی که به بچه (بهخصوص در سن و سال پسر شما که سن بلوغه و نزدیک ورود به دانشگاه، و این بچه خودش کلی اضطراب و استرس داره) وارد میشه، تو این سن نوع گفتنتون خیلی فرقی نمیکنه؛ اون چیزی که میگید مهمه. به نظر من پدر و مادر نباید همدیگر رو خراب کنند و اگه دلیل جداییشون یه چیزیه که اصلاً خوب نیست، بهتره که اون رو حذف کنن؛ بچه لازم نیست بدونه. میشه گفتش که: «ما به هم نمیخوریم، نمیتونیم، بدون هم راحتتر زندگی میکنیم.»
ولی اون چیزی که باعث میشه بچهتون (به حالت عادی که برنمیگرده) کمتر آسیب ببینه بعدش، بازم میگم، نوعیه که شما و پدرشون با هم برخورد میکنین، با هم حرف میزنین و با بچه تعامل دارین بعد از جدا شدن.
