پاسخ: دکتر طناز فرازی
بهعنوان روانشناس با ۱۸، ۱۹، ۲۰ سال تجربه کاری و ۵-۶ هزار تا کیس، این به نظر من (نه اینکه نظر شخصی و سلیقه شخصی من به عنوان «طناز» این باشه): با اون چیزهایی که من دیدم و با اون ازدواجهای موفقی که من دیدم، ظاهر در آخرِ کار نقش خیلی زیادی رو بازی نمیکنه و بعد از یک مدتی عادی خواهد شد. اون اخلاق و شخصیت و پارامترهای دیگه هست که یک رابطه رو نگه میداره، خوب محکمترش میکنه، میبره جلو؛ یا اگه دو طرف الهههای زیبایی هم باشن، اون رابطه رو خراب میکنه و از بین میبره.
حالا اگه بخوام وارد جزئیات بشم؛ شما وقتی دفعه اول یا دوم که یک نفر رو میبینید، دلبستگی هنوز ایجاد نشده. از یکی خوشتون اومده، به دلیل خاصی رفتین ببینینش یا بیشتر آشنا بشین. اگه میگین همه چیزهای دیگهش خوبه، خب این خیلی کفه ترازو سنگینه! اما اگر اون چیزی که در ظاهرشه، چیزیه که حالتون ازش به هم میخوره (پست هم در موردش داریم) و اصلاً قابل تحمل نیست، که خب کاریش نمیشه کرد. من اگه اصلاً از فرم صورت یه نفر بدم بیاد، رو اعصابم باشه، حالم به هم بخوره و تنفر داشته باشم، اون هیچوقت عادی نمیشه؛ هر چقدر هم چیزای دیگه طرف خوب باشه. ولی یه موقعی هست من حالم به هم نمیخوره، متنفر هم نیستم، فقط از یک چیزی تو ظاهر طرف خوشم نیومده؛ اون خیلی مهم نیست.
یا اگر اون مورد در ظاهر طرف چیزی باشه که میشه درستش کرد، کمک کرد درستش کرد؛ مثلاً بعضی جاهاش اضافه وزن داره، خب آدم با ورزش و رژیم غذایی مناسب درستش میکنه. من سینه بزرگ دوست دارم، سینه طرف کوچیکه، میشه جراحی کرد. من یه پسری دوست دارم دماغش این مدلی باشه، مال این آدم دماغش یه مدل دیگهست، میشه درستش کرد. ابروی طرف خیلی پره، من ابروی نازکتر دوست دارم، رنگ مو و… اینها چیزهاییه که میشه روش کار کرد و تغییرش داد (اگه طرف مقابل هم راضی باشه و اوکی باشه و دوست داشته باشه). میشه راجع بهش حرف زد؛ چیزهاییه که خیلی مشکلی ایجاد نمیکنه. ولی خب مثلاً من قد طرف رو کاری نمیتونم بکنم و اگه واقعاً دوست ندارم، چیزی نیست که بهش عادت کنم. من کفش پاشنه بلند میپوشم، از طرفم همین الان هفت-هشت سانت بلندترم؛ این درستکردنی نیست.
پس نتیجه این شد که:
- اگه همه چیزهای دیگهش خوبه و حالا یه دونه، دو تا چیز هستش که من خیلی خوشم نمیاد، که اصلاً هیچی.
- اگه همه چیزهاش خوبه، یه چیزی داره که من خیلی بدم میاد یا به قول بچههای الان رو اعصابمه، حالم خوب نیست، متنفرم و تحمل نمیتونم بکنم؛ همون اول تا قبل از اینکه شناخت بیشتر بشه و دلبسته بشم، تموم میکنم رابطه رو.
- اگر هم چیزیه که اصلاً اصلاً دوست ندارم ولی قابل تغییر و درست کردنه، که خب همه چیزهای دیگه طرف خوبه؛ چرا سر یه ظاهر بخوام یه کیسی که خیلی کم ممکنه پیش بیاد رو اصلاً بزنم نابود کنم؟
