سوال کامل مخاطب: با کسی وارد رابطه شدم که طلاق گرفته و الان یک بچهٔ ۷ ساله داره که پیش مادرش زندگی میکنه. اگه موضوع فقط طلاق بود خصوصاً که چند سال هم ازش گذشته، میشد گفت این شخص یک گذشتهٔ حلشده و تموم شده داره. اما وقتی بچه هست، چیزی تموم نشده؛ همیشه بهخاطر بچهش با اون خانم در ارتباط خواهد بود.
مشکل من اینه که فرزند ایشون باعث میشه همیشه به گذشته و به اون خانم وصل باشه. تحمل این موضوع برای من سخته؛ اینکه نگاه یک زن دیگه و سایهٔ یک زن دیگه همیشه توی رابطهٔ من باشه، اذیتم میکنه. اون رابطه به من امنیت و آرامش نمیده. نظر شما در چنین شرایطی چیه؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببین عزیز من، شما دارین من رو توی یک حالت بسیار بسیار سختی میذارین. از این ور دارین به من میگین: «من هرگز تو همچین رابطهای احساس امنیت نمیکنم»؛ بعد میگین: «من چه کار کنم؟». خب رابطهای که شما هرگز توش احساس امنیت نمیکنید و همیشه تو اون رابطه مشکل خواهید داشت رو اصلاً نباید ادامه بدین. حالا چه من بگم اشکالی نداره، چه بگم داره؛ مهم اون حس شماست.
اگه نظر منو دارین میپرسین، قضیه مال وقتیه که ازدواج تموم شده و چند سال از روش گذشته. اگر این آقا با بچهاش ارتباط نداشت و با خانمش به خاطر بچه ارتباط نداشت، شما باید روش یه خط قرمز میکشیدین. به نظر من اون یه پرچم قرمزه (Red Flag) که چطور پدری ممکنه بچهش رو وسط زمین و هوا ول کنه؟
اینکه من با همسر سابقم، که مادر بچهم هست (دیگه نمیگم همسر سابقم، یعنی خانمِ مادرِ بچهٔ منه) باهاش در ارتباط باشم، یک امر کاملاً طبیعی و نرماله و باید باشه. ما یک بچهٔ نازنینِ بیگناه رو به دنیا آوردیم و تا زمانی که بخواد کاملاً مستقل بشه، براش مسئولیم. بعد از مستقل شدنش هم این بچه نامزدی داره، عروسی داره، بچهدار شدن داره، اینا نوهدار میشن؛ خیلی جاها همدیگه رو میبینن و میرن و میان.
اما این دیدن و رفتوآمد و تا زمانی که بچه مستقل بشه، تکست زدن و حرفزدن اصلاً و ابداً به این معنی نیستش که من عاشق اون خانمم یا اون خانم عاشق منه و ما الان یه کاری با هم میکنیم یا به رابطه با هم بر میگردیم. اینا فکرهای اشتباه و بچهگانهست و نصف بیشترش متأسفانه بهخاطر پیجهای زرد و حرفهای اشتباهه. به نظر من کسی که مواظب بچهاش هست، با اینکه جدا شده، بسیار آدم قابل احترامتری هست تا کسی که همه چیز رو ول کرده و رفته؛ چون این آدم ممکنه من رو هم یک روزی ول کنه و بره.
