سوال کامل مخاطب: من یه خانم ۵۵ ساله هستم. مثل اکثر خانما تو این زمان، خب میشه گفت ظاهر تیپیکی رو که تو جوانی حتی خودمون راجع به خانمای ۵۰ ساله داشتیم، ندارم؛ میشه گفت بد نیستم. مادر دو تا پسر هستم که هر دوشون در حال حاضر بزرگسال هستن، ولی ازدواج نکردن و نمیشه گفت کاملاً مستقل شدن و ساکن خارج از ایرانم. شرایط مالی متوسطی دارم؛ نه ثروتمندم، نه محتاج و گرفتار. ۱۵ سال هست که جدا شدم و زندگی که توش بودم، میشه گفت تمام سالها بهدلیل روابط همسرم با خانمای دیگه و کلاً عدم صداقت در مورد همه چیز، اصلاً زندگی خوبی نبود.
سوالم اینه: تو این سن، آیا بهنظر خانم دکتر با شخصی در ارتباط بودن میتونه موفق باشه؟ اصلاً جایی از فکر داره؟ من بسیار زن عاطفی و مهربونی هستم و عشق ورزیدن و مورد عشق بودن برام خیلی مهمه، ولی متأسفانه تجربهٔ زندگیم خیلی بد بود. آیا منِ نوعی اصلاً جا داره به توصیهها و نظرات خانم دکتر تو کانال یوتیوب ایشون یا همینجا گوش کنم؟ استفاده کنم؟ خودم فکر میکنم شاید اصلاً خندهدار باشه؛ برام قابلدرکه که اکثر این راهنماییها برای جوونا مناسبه. گاهی از خودم خجالت میکشم و فکر میکنم دارم تصور غیرواقعی از خودم میکنم. شاید بشه اینطور گفت: میشه خانم دکتر لطف کنن بگن که در مورد روابط عاطفی بعد از میانسالی چیکار کنیم؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینین عزیز دلم، برای چی فکر میکنین که دیر شده یا مسخرهست؟ یا برای چی شما جدا شدین، دو تا پسر رو تنهایی حالا با یکم همکاری از شوهرتون مثل دسته گل بزرگ کردین و الان به یه جایی رسیدن؛ حالا احتیاج به یه شریک یا پارتنر دارین؟ این خیلی هم طبیعیه، خیلی هم نرماله و اصلاً هم نه خندهداره، نه مسخرهست. اگه این جوری نبود، نرمال و درست نبود. درستش اینه که این احساس رو داشته باشین و دلتون بخواد حالا که بچهها بزرگ شدن، کسی در کنارتون باشه. خب این کار بسیار راحتتره؛ چرا که نه؟
ولی چون پسرن، باید یه خرده مواظب باشین؛ چون پسرا حساسیتی که روی مادرشون دارن، بیشتره. مگر اینکه من نمیدونم چند ساله خارج از ایران هستین اگه بچهها خیلی ساله اونجا بزرگ شدن، این حساسیتشون به مراتب کمتر از پسراییه که در ایران بزرگ میشن. فقط همین رو باید در نظر بگیرین که بچهها یهو شوکه نشن؛ یعنی در یه جریان نسبی از کارهایی که میکنین، قرارشون بدین. ولی صددرصد؛ چرا که نه؟
