سوال کامل مخاطب: من ۲۴ سالمه و در سن ۱۷ سالگی با یکی از فامیلهای دورمون دوست شدم و بعد از ۴ ماه کات کردم و خارج شدن از رابطه از طرف من بوده. الان که این همه گذشته و جفتمون هم آدمهای متفاوت و بزرگتری شدیم، حس میکنم که دوست دارم دوباره با این آدم تلاش کنم و اونم هم به نظر مایل میآد. ممکن هست که این رابطه دوباره جواب بده یا برگشتن بهش با شکست مواجه میشه؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
۱۷ سالگی وقتی فقط یک علاقهای بوده و به جایی نرسیده، برخورد بدی نبوده، اینجوری نبوده یه رابطهای باشه خیلی بد و سخت جدا شه، و خب واقعاً ۱۷ سالگی جفتتون خیلی خیلی کوچولو موچولو بودین.
از ۱۷ تا ۲۴-۲۵ سالگی آدم خیلی عوض میشه و بنابراین هیچ اشکالی نداره که دوباره بخواد سعی کنه و امتحان کنه؛ و این هیچ ربطی به رابطههای طولانیمدت و عمیقی که ما راجع بهش صحبت میکنیم نداره. شما با ایشون اولاً شناختی نسبت به هم نداشتین؛ تازه اگر هم سی چهل درصد شناخت بوده، راجع به یه آدمی بوده که هنوز فرم نگرفته. الان تغییر کرده؛ الان کاملاً اون شناخت باید از اول شروع بشه، جز تاریخچهای که از هم میدونید. اونم به خاطر اینکه فامیله: مامانش کیه، باباش کیه، کجا کار میکنه، چهجوری بودن، خانواده چهجوریه، چند تا خواهر برادر دارن. جز این چیزا، شما در واقع اطلاعاتی راجع به هم ندارین.
و چه بهتر که با یک شناخت نسبی از خانواده، هم (چون میدونید که خب خانوادهها به هم میخورن، اوکی من راجع به بابای این آدم اینا رو میدونم، اون آدم راجع به بابای من، خواهر من، برادر من همه اینا رو میدونه) این یه قسمتی از اون پروسه شناخت رو رفتین. قسمت سختش هم هست؛ چون معمولاً تحقیق کردن راجع به یک خانواده و اینکه چی تو اون خانواده گذشته و چه کارهایی کردن، خیلی سختتره تا شناختن خودِ اون طرف در موقعیتهای مختلف که قراره همراه من باشه.
برای همین چه اشکالی داره؟ خیلی هم خوبه، امیدوار هم هستم که به جای خوبی برسه.
