سوال کامل مخاطب: دختری ۳۲ ساله هستم، ایران زندگی نمیکنم و خیلی تنهام. مدتی هست که با همکلاسی دانشگاهم داریم آشنا میشیم. من بهش گفتم که فقط برای ازدواج میخوام آشنا بشم و برای چیز دیگهای نمیخوام؛ اون هم قبول کرد. حالا مشکل اینجاست که میگه باید هم رو ببینیم و رابطه داشته باشیم، چون این مورد هم تو زندگی مهمه و خیلی اصرار داره. به نظر شما چیکار کنم؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
عزیزم، من نمیگم که شما حتماً باید این کار رو بکنی؛ این یه نظر شخصیه. ممکنه یه نفر تا ۴۵ سالگی هم با اینکه از نظر عاطفی، فیزیکی و روحی شرایطش اوکی هست و میتونه تصمیم بگیره، تصمیمش این باشه که نمیخواد این کار رو تا قبل از ازدواج انجام بده. این هیچ مشکلی نداره.
اما وقتی من دارم در کشوری زندگی میکنم که فرهنگش با فرهنگی که من باهاش بزرگ شدم کاملاً متفاوته، و دارم در دانشگاه (که محیطی هست که افراد معمولاً روشنفکرتر از حالت عادی هستند و خیلی چیزها براشون حل شده است) با یک کسی معاشرت میکنم و قصدم هم ازدواجه و بهش هم گفتم؛ رابطه تا یه جایی میره جلو، ولی بعدش یه خرده من باید کوتاه بیام، یه خرده اون باید کوتاه بیاد.
شاید سیستم فرهنگی اون شخص و جوری که بزرگ شده اینجوریه که دیگه بعد از دو سه ماه، وارد رابطه فیزیکی میشه؛ چون به نظر خودش به شناخت کافی رسیده، بهخصوص اگه بخواد با طرف ازدواج کنه. فرهنگ اون اینجوریه. من رفتم تو کشوری که فرهنگ اون حاکمه و دارم با کسی که اونجا بزرگ شده معاشرت میکنم. اگر اون برای من دو سه ماه کوتاه اومده، من هم باید یک مقداری از عقاید خودم کوتاه بیام.
حالا این مسئله راههای مختلفی داره. الان چون این فضا خیلی عمومیه من نمیخوام کامل بازش کنم، بعداً تو دایرکت جوابتون رو میدم. البته اطلاعاتتون هم یه خرده کمه! به من نگفتین این پسر مال کجاست؟ اهل کجاست؟ باید اینها رو ازتون بپرسم.
ولی با فرض بر اینکه این شخص متعلق به کشوریه که شما بهش مهاجرت کردین، شما دو راه دارید: یا نباید سراغ چنین آدمهایی برید، یا باید سراغ کسانی برید که اونها هم از کشورهایی اومدن (یا متعلق به کشورهایی هستند) که فرهنگ و طرز فکرشون به شما نزدیکتر و شبیهتره و حرفتون رو کاملاً میفهمن.
