سوال کامل مخاطب: لطفاً در مورد شروط ضمن عقد، مخصوصاً حق طلاق صحبت کنین. ۸ ماهه نامزد هستیم. با پارتنرم در این مورد صحبت کردم؛ با همهٔ حقوق موافقه، فقط میگه حق طلاق نه. میگه: «بار منفی داره بخوایم درموردش حرف بزنیم. من حاضرم حق خودمم ازم بگیرن، ولی نمیخوام حرفی از حق طلاق بیاد وسط.»
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینین عزیزم، این یه مسئله هست که من باید بذارم پیج بره بالاتر، مفصل راجع بهش صحبت کنم؛ ولی حق طلاق واقعاً برای هیچ یک از دو نفر حق مناسبی نیست. اگر بخوان حق طلاق به مرد یا زن بدن، به نظر من باید یک شرط زمانیِ دو یا سه ماهه بذارن؛ که شما از زمانی که بخواین برین و تقاضای طلاق بکنین، به مدت سه ماه باید توی اون خونه و اون محل با همسرتون چه خانم باشین چه آقا زندگی کنین و فرصت بدین؛ نه اینکه برین خونهٔ مامان باباتون و تو خونه نباشین. برای اینه که اون مشکلی که پیش اومده رو سعی کنیم درستش کنیم، اگر نشد بعد جدا شیم. چرا؟ چون منِ نوعی، شماِ نوعی، همهٔ آدمها وقتی یکدفعه از یک مسئله به شدت ناراحت میشیم یا خیلی بدجور قلبمون میشکنه، یا زمانی که به صورت خیلی جدی عصبانی و خشمگین میشیم، در لحظه تصمیماتی میگیریم که بسیار بسیار بسیار هیجانی و اشتباه هستن.
تقاضای طلاق دادن وقتی آدم به یک مشکل میخوره تو رابطهش با همسرش، یکی از اون تصمیمهای هیجانیه که بیشتر اوقات تصمیم درستی در اون موقعِ بهخصوص نیست. شاید دو سال بعد، سه سال بعد، یا نه ماه بعد تصمیم درستی باشه شاید تازه؛ ولی در اون لحظه از زمان، معمولاً تصمیم عجولانه و اشتباهیه که میگیریم.
برای همین خیلی روش اصرار نکنین. کسی که آدم رو دوست داشته باشه، به زور که آدم رو نگه نمیداره. بعد هم همهٔ آدمها این توان رو دارن که زندگی رو جوری برای طرف مقابل سخت و ناخوشایند بکنن اگر بخوان بیان بیرون و اون اجازهش رو نده که واقعاً خودش ول کنه بگه: «آقا اصلاً شما رو به خیر، ما رو به سلامت؛ نخواستیم.» ولی این اصرار اون هم الان که دیگه نامزدین و هشت ماهه نامزدین، نه، خیلی خوب نیست. به نظر من ایشون حق دارن؛ ولش کنین.

