همسرم مدام به من تهمت می‌زنه که به زنای دیگه نگاه می‌کنم و دعوا راه می‌اندازه. آیا این رفتارش طبیعیه؟

سوال کامل مخاطب: مردی ۵۲ ساله هستم. مشکلی که هست، ما هر جا می‌ریم همسرم می‌گه چرا زن‌ها رو نگاه می‌کنی؟ فرقی نمی‌کنه کجا باشه؛ بازار، هتل، مهمانی یا پارک. چند روز پیش بعد از یک عروسی باز هم همین اتفاق افتاد و این‌بار به من گفت «هیز»؛ در صورتی که اصلاً چنین ماجرایی نیست و من حواسم به این خانمی که می‌گفت نبود، ولی اون اصرار می‌کنه و بالاخره جروبحث شدید پیش آمد. لطفاً راهنمایی بفرمایید.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینید، خانم تو این سن یا دورهٔ «پیش‌یائسگی‌شون هست» یا الان دارن یائسه می‌شن توی این سن. خانم‌ها ممکنه از قبل می‌دونستن یا قبلاً هم بهتون می‌گفتن، ولی دلیل اینکه الان تعداد دفعاتش بیشتر شده یا حساس‌تر شدن، اینه که کل این هورمون‌ها ریخته به هم و شما باید یه خرده ایشون رو درک کنید. یعنی مثل بچه‌ای می‌مونه که تازه به دنیا اومده؛ گرسنه‌ش می‌شه گریه می‌کنه، خودش رو خیس می‌کنه گریه می‌کنه، یه چیزی می‌خواد گریه می‌کنه؛ چون بلد نیست حرف بزنه. بعد من بیام دعواش کنم که «تو بچهٔ یه ماهه چرا داری گریه می‌کنی؟ خب بگو چی می‌خوای!»
اگر این رو راجع به خانمتون الان در این سن متوجه بشید چون واقعاً دورهٔ پیش‌ یائسگی و یائسگی دقیقاً مثل اون بچه دو سه ماهه‌ست، واقعاً همینه آن‌چنان بدن رو به هم می‌ریزه و روح و روان رو به هم می‌ریزه که شما باورتون نمی‌شه. آدم حساس می‌شه، اعتمادبه‌نفسش راجع به فیزیکش و خودش میاد پایین، عزت‌نفسش میاد پایین. همش داره با خودش فکر می‌کنه: «آدم منو می‌خواد؟ نمی‌خواد؟ من خوبم؟ خوب نیستم؟ پف کردم؟ چاق شدم؟ لاغر شدم؟ صورتم ریخت به هم؟ دستم چروک شد؟ الان یه چشمم بزرگه یکی کوچیکه؟ چرا این اتفاق افتاد؟ حالم خوب نیست، حالت تهوع دارم، گرممه، سردمه… نه منو دوست نداره، نه منو دوست داره…» یعنی انقدر الان روح و روان ایشون پریشانه. و نمی‌شه آدم بگه: «نه خب پریشونه، به من چه ربطی داره؟» شما همسرشون هستین؛ حداقل ۱۸–۱۹ ساله ازدواج کردین دیگه وقتی فرزند ۱۷ساله دارین، حداقل ۱۸ ۱۹ ساله که با همید، شاید بیشتر.
من فکر کنم که کسی که ۱۸–۱۹ سال با آدم زندگی کرده و این زندگی گذشته، ارزششو داره که الان که حالش خوب نیست و من می‌دونم چرا حالش خوب نیست؛ اگه نمی‌دونستین الان متوجه شدین دیگه من این فرصت و زمان یکی دو ساله رو بهش ندم؟ بگم: «نه پیش یائسگیش که هست که هست؛ نباید به منم انقدر فشار بیاره» این یه خرده خودخواهی می‌شه.
یکم صبور باشین. هر وقت این حرفا رو می‌زنن، احساس کنید که یه بچهٔ دو سه ماهه داره گریه می‌کنه؛ از این گوش بشنوید، از اون گوش در کنید. داد می‌زنند اشکالی نداره؛ اجازه بدین خودشون رو تخلیه کنند. زمانش کوتاهه، می‌گذره، درست می‌شه. جواب ندین، رد بشین از روش.