نه ساله تو یه رابطه پنهانی با یه مرد متاهلم. خیلی تنهام و دارم اذیت می‌شم.نه می‌تونم برم نه می‌تونم بمونم، چیکار کنم؟

سوال کامل مخاطب: من یک ازدواج ناموفق داشتم. بعد جدایی، در ابتدا با چند مرد آشنا شدم که اهل سودجویی بودن و در محلِ کارم لطمه خوردم. اما بد یا خوب، ماجرا اینجاست که با مردی آشنا شدم که متأهل بود، به هیچ عنوان ساپورت مالی و حتی گاهی عاطفی نبود. با هم بودیم، با بد و خوب ساختیم، با قرارهای یواشکی، با اخلاق خوب و بد.
اوایل رابطه بهم می‌گفت ازدواج کن، خیلی دعوا می‌کردیم، خیلی قهر می‌کرد. منم همیشه بحثم سرِ نبودنش بود، آخه اینجا کسی رو ندارم و دوستامو محدود می‌کرد، البته بیشتر دوستام متأهل هستن. ولی بعد چند سال، اون وابسته شده. دعوا داریم، ولی حرفی از جدایی نیست، همش ابرازِ علاقه‌ هست، حتی داره بازنشسته می‌شه، باز می‌گه کاری می‌کنم بیام پیشت، من خیلی دوست دارم و….
سنم می‌ره بالا، خیلی دارم اذیت می‌شم، بیشتر از تنهایی، که اکثر وقتا نیست یا وقتی هست، یواشکی هست. اوایل فکر می‌کردم به خاطرِ رابطه یا مسائل مالی یا رو کم کنی همکاران باهام هست، اما با مشکلاتی پیش اومد، بهم ثابت کرد اینا نیست. اما الان هر روز بیشتر دارم نابود می‌شم. پیش هزاران تراپیست رفتم، اما بی‌فایده بود.
شاید جاهایی خودمو گول می‌زنم، ولی نمی‌دونم. حتی به جایی رسیدم نمی‌تونم با کسی ارتباط برقرار کنم، البته تعهد به مرد متأهل دارم. واقعاً بهم ثابت کرده که دوستم داره و من براش مهم هستم، اما من حالم خوب نیست. ولی انقدر هم دوستش دارم که نمی‌تونم ازش جدا شم. می‌دونم از اول اشتباه بوده، ولی شد اون چیزی که نباید می‌شد. نزدیک نُه سال باهم هستیم. اگر هم جدایی اتفاق بیفته، می‌دونم ضربه بزرگی خواهم خورد. عاجزانه التماس می‌کنم کمکم کنید. نمی‌دونم چرا یه‌دفعه حس کردم می‌تونم باهاتون صحبت کنم. ببخشید.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببین عزیزِ دلم، این‌که خودت می‌دونی که این ارتباط اشتباه بوده از اول، خب خیلی خوبه. من قبلاً هم گفتم نمی‌خوام اذیتت کنم. اگه احساس می‌کنی، ببین همه‌چی بستگی به خودِ طرف داره. تو نشستی داری به من می‌گی که می‌دونم اشتباهه و رابطم رابطه خوبی نیست، تنهام هستم، کسی هم نیست، این هم تنهاییمو پُر نمی‌کنه. ولی اگه جدا بشیم ضربه می‌خورم و می‌میرم و اونم می‌میره و اصلاً نمی‌شه، فکرِ جدایی رو نکنین. خب باشه، فکرِ جدایی رو نمی‌کنیم، میایم چیزای دیگه‌ای که داریم، اون موقع موقعیت‌های دیگه رو نگاه می‌کنیم.
ایشون هرگز از خانمش جدا نمی‌شه و خانواده‌اش رو رها نمی‌کنه، بیاد پیش شما. اگه قرار بود این اتفاق بیفته، تو این نُه سال می‌افتاد. میزانِ رابطه‌اش رو هم با شما از یک حدی بیشتر نخواهد کرد، چون نمی‌تونه. نه این‌که نخواد، ممکنه خیلی دلش بخواد، ولی نه الان، نه بعداً، نه بعد از صد سال، نه بعد از هزار سال. چون زن و بچه داره، این کار رو هم نخواهد تونست بکنه.
قطعاً بعد از بازنشستگیش، همین کمی که هست، کم‌کم خواهد شد. چون هرگز نخواهد گذاشت که خانمش و بچه‌هاش یه همچین چیزیو بفهمن و کلِ زندگی که ساخته نابود بشه. اُکی، این تا اینجا. ساپورت مالی هم که نمی‌تونه بکنه شما رو. خب حضوری هم که نیست. اگه بمونی و بپذیری، چون خیلی این آدم رو به‌قولِ خودت دوست داری و عاشقی، همین‌جوری که هست باید بپذیریش. دیگه عاشقی که با چون و چرا و دعوا و نه، تغییر کن نیست. اگه عاشقی، همینیه که هست.
پس بپذیر که این آقا زمانش با شما کم‌تر ممکنه بشه، که بیشتر نمی‌شه. هرگز جدا نخواهد شد. هرگز شما یک آدم ثابتی که بتونه راحت ببینه، بره بیاد، به بقیه معرفی کنه، نخواهید شد.
با بالا رفتنِ سنِ شما، خیلی بیشتر و بیشتر نیاز خواهید داشت که کسی نزدیکتون باشه، کسی دائم پیشتون باشه، کسی همدمتون باشه. احساسِ تنهاییتون بیشتر می‌شه. با بالا رفتنِ سنِ ایشون، بیشتر و بیشتر جذبِ خانواده و بچه و نوه و این‌جور چیزا خواهند شد.
اگه انقدر دوستش داری که اینا رو بپذیری و با این ساپورت نداشتن و تنها بودن زندگی کنی، خب بمون، عزیزم، هیچ اشکالی نداره. من که قاضی نیستم بگم نه، با آدم متأهلی. به من چه؟ من از جنبهٔ روانشناسیش می‌تونم کمکت کنم.
به نظرِ من، الان تا سنت بالا نرفته، بیای بیرون. بله، اذیت می‌شی. صد در صد ضربه‌ای می‌خوری. صد در صد. اعتیاد یک اعتیادِ نُه‌ساله خیلی عمیق داری. حداقل یه سال‌ونیم، دو سال طول می‌کشه که بخواد اعتیاد بره، خوب بشی، برگردی سرِ جایِ اولت. ولی بعدش راحت‌تر زندگی خواهی کرد.
چون تنهاییِ که من تنهام چون آدمی نیست، خیلی تحملش به مراتب راحت‌تر از تنهاییه که یه نفر باشه و با بودنش تو باز احساسِ تنهایی کنی. اون مثلِ مرگِ تدریجیه، خیلی سخت و بده. تو اون آپشنو نمی‌خوای. می‌شه این‌که یا این آدمو همین‌جوری بپذیر و بمون، یا مجبوری یه کاری کنی که این آدم دیگه اسمتو نیاره. یعنی بخوای زندگیشو به هم بزنی و بقیه بفهمن و داد و بیداد راه بندازی، که در هر حال از دستش می‌دی. یعنی هر نوع داد و بیدادی که الان راه بندازی و هر نوع عدمِ آرامشی که ایجاد بکنی، ایشون رو از شما یا دورتر می‌کنه یا کلاً رابطه‌اش رو با شما قطع خواهد کرد. حالا خودت می‌دونی.