سوال کامل مخاطب: میشه لطف بفرمایین دربارهٔ فرزندانی که راجع به مسائل و مشکلاتشون و حتی اتفاقات خوب با والدین صحبت یا به‌نوعی درد دل نمی‌کنن، صحبت کنین؟ من خانمی ۶۷ ساله هستم و فرزندم هم ۳۶ سال سن دارن و مجرد هستن.
منظورم اینه که پسرم مهاجرت کرده و قبل از رفتن با همکلاسی دانشگاهش که دوست بود، اونجا با هم زندگی می‌کنن. من اون دخترخانم رو هم دیده بودم؛ فقط اینکه مدل رفتار و اخلاقش با ما فرق داشت (یعنی شبیه ما نبود؛ نه اینکه بد بود، مثل ما نبود).
مثلاً رعایت اصول اخلاقی براش خیلی اهمیت نداشت و در کل متفاوت بود. البته روی پسرم هم تأثیر گذاشته و حالا چون پسرم بچهٔ خیلی آرومی هست، نگرانشم که آیا از زندگیش راضیه یا نه. در حقیقت هیچ صحبتی از زندگیش نمی‌شنوم. در کل اون دخترخانم خیلی پرشور و شوق و پرانرژیه، ولی پسرم خیلی آرومه. حس می‌کنم اون روش مسلطه، ولی چیزی ازش نمی‌شنوم.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
می‌دونم که بچهٔ شما ۷۰ سالش هم بشه، هنوز بچه‌تونه؛ این رو کاملاً می‌فهمم. برای ما بچه‌هامون هیچ‌وقت بزرگ نمی‌شن. ولی الان این پسرِ نازنین که بچهٔ شماست، مردی شده برای خودش. توی ۳۶ سالگی دیگه پسر به بلوغ کامل روانی و عاطفی و این‌ها رسیده و وقتی تصمیمی می‌گیره، تصمیمش هم معمولاً پسرا تصمیم‌هاشون بیشتر منطقیه و کمتر احساسی. بنابراین احتمال اینکه تصمیم اشتباه بگیرن، از دختر کمتره.
اگر الان شما دختر داشتین، من می‌گفتم «آره، چون دخترتون ساکته، آرومه، این‌جوری کنین، این‌جوری کنین، این‌جوری کنین». ولی وقتی پسره، نه؛ طبیعت مرد با زن فرق می‌کنه. نگران پسرتون نباشین. من بهتون قول می‌دم جایی که هست، براش خوبه و اینکه مونده، به سیستم پسرتون می‌خوره. چون مردا خیلی آدمایی نیستن که بخوان با سیاست رفتار کنن و بعد به این دلیل، این دلیل یا این دلیل بمونن؛ و اگه نتونن یا نشه، نمی‌مونن یا یه حرفی می‌زنن یا یه عکس‌العملی نشون می‌دن. خیلی ساده هستن.
بنابراین شما نگران نباشید و به پسرتون و به بچه‌ای که بزرگ کردین اعتماد کنید. شما مگه این بچه رو خوب بزرگ نکردین؟ خوب تربیتش نکردین؟ به تربیت خودتون اعتماد کنین و خیالتون راحت باشه که چیزی نیست و اوکیه. و اینکه عین هم نیستن، خیلی خوبه. آدمایی که عین همن، زود حوصله‌شون از هم سر می‌ره و دچار مشکل میشن.
