سوال کامل مخاطب: خانم متأهل و ۳۴ ساله‌ای هستم و یک پسر ۱۰ ساله دارم. راجع به یه ویدیو که شما گفتین «باید مشکلات توی خونه بمونه»، می‌خواستم بهتون بگم که: «اگر ۱۰ سال همه‌چیز رو پنهان کردی و نشد، چی؟». اگر به‌خاطر اینکه تو به کسی نمی‌گی، هر روز وقیح‌تر شد، چی؟ اگر به جایی رسید که کتکت زد و نتونستی حرف بزنی؟
اگر هر روز بهت گفت «من نمی‌خوامت»؟ اگر هر روز آزار روانی دیدی و هر شب با گریه خوابیدی، چی؟ من ۱۵ سال همه‌چیز رو تحمل کردم؛ ولی الان ۱ هفته هست که خونه رو ترک کردم و خونهٔ مادرم زندگی می‌کنم و نمی‌دونم چی در انتظارمه.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببین عزیز دل، من متوجه هستم شما چی دارین می‌گین. وقتی کار به اینجا می‌رسه، حتماً ما باید به مشاور مراجعه کنیم که کمکمون کنه، تخلیهٔ روانی کنیم و از مشاور کمک بگیریم. چون وقتی نمی‌گم، منظورم از نگفتن و پنهان کردن از دوست، خانواده و آشنا این نیست که خودم تحملش کنم؛ باید یا خودم براش راهِ‌حل پیدا کنم یا از مشاور کمک بگیرم.
اینکه به هیچ‌کس نگم، به مشاور هم نگم و کمک هم نگیرم و همین‌جوری تحمل پشتِ تحمل… معلومه عزیزم؛ هرکی هم باشه کوه هم باشه، می‌شکنه و داغون میشه. شما باید این رو می‌گفتین؛ ولی به آدمی که خبره باشه و بتونه کمکتون کنه.
من اگه جای شما باشم، الان که خونهٔ مامانم هستم و یه خورده آزادتره، به مشاور خوب مراجعه می‌کنم و تمام مسائل رو بهش می‌گم نه فقط اتفاقایی که افتاده؛ چی شد این‌جوری شد؟ که اون بتونه هر دو طرف رو ببینه و بهم کمک کنه این مسائل رو حل کنم.
چون شما یک بچهٔ نازنینِ ده ساله دارین و پسر خیلی به مامانش نزدیکه و نمی‌تونه پیش شما نباشه؛ وجود و حضور پدرش هم بالا سرش لازمه. اگه پسر با پدر رابطه‌ش خوبه و فقط با شما خوب نیست، سعی کنین مسائل رو حل کنین. اگه با پسرشون هم رابطهٔ خیلی خوبی ندارن و تو خونه دائم داد و بیداد و دعوا و بزن بزن و این حرفاست، خب اون زندگی برای پسرتون هم خیلی مناسب نیست. اگر ازش بیاین بیرون، بهتره.
