سوال کامل مخاطب: خانمی ۳۸ ساله هستم و دو تا فرزند پسر دارم. ۱۳ ساله که همسرم از ما جدا زندگی می‌کنه و من و پسرهام با خانواده زندگی می‌کنیم. من می‌خوام دیگه برای خودم زندگی کنم و ازدواج مجدد کنم؛ ولی خانواده‌ام همش بچه‌ها رو توی سرم می‌زنن که «بزرگ شدن، خجالت بکش، آینده‌شون رو خراب نکن». خواهش می‌کنم کمکم کنین.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
اتفاقاً عزیزم، کاملاً برعکسه. پسر وقتی بزرگ میشه حالا شاید ۱۹ ساله باشه و یه سال دیگه کار داشته باشه، شرایط فرق می‌کنه. برای پسرها معمولاً سن بیست تا بیست و دو، سه سالگی خوبه که صبر کنیم. اگه یه سال دیگه صبر کنین، همین کوچیکه ۲۰ سالش میشه و هم بزرگه که بچهٔ بزرگه بهتون دلبسته‌تره، ۲۲ سالش میشه و خیالتون راحت میشه. ولی نه، چرا به حرف خانواده‌تون گوش کنین؟ پدر و مادر ان‌شاءالله صد سال بمونن؛ ولی روند عادیش اینه که قبل از آدم می‌رن. بعد شما تک‌وتنها می‌مونین. بچه‌هاتون هم دنبال کار و زندگیشون می‌رن؛ خواهر و برادرهاتون هم که همه سرِ زندگی خودشونن.
اون موقع کی می‌خواد همراه شما باشه؟ من اصلاً چیزهای دیگه رو هم نمی‌گم؛ اینکه کسی همراهتون باشه، باهاتون این‌ور و اون‌ور بیاد، توی شادیتون شریک باشه و توی ناراحتی‌تون شریک باشه. نه عزیزم، این حرف‌ها اصلاً درست نیست.
