سوال کامل مخاطب: به نظرتون درسته که ما جزئیات رابطه‌مون مثل دعواها یا رفتارهای خاص رو به خانواده، دوست یا آشنا بگیم و نظرشون رو بدونیم؟ مثلاً وقتی دعوایی شده، این رو بگیم تا ببینیم اون‌ها چطوری فکر می‌کنن و کی رو مقصر می‌دونن؟ یا مثلاً وقتی کاری انجام داده که ممکنه از نظر ما خوب باشه، ولی نفر سوم قضاوت کنه و بگه زودباور بودی و من اون‌جا به این نتیجه برسم که حق با دوستمه؟ چون می‌گن توی ارتباط، احساسات روی منطق آدم اثر می‌ذاره و خوبه که یه نفر سوم این‌جا به آدم کمک کنه. من خانم هستم و ۲۵ سالمه، پارتنرم هم ۳۲ سالشه.
پاسخ:دکتر طناز فرازی
نه عزیزم، به نظرم اصلاً و ابداً و به هیچ عنوان درست نیست که آدم جزئیات رابطه‌ش رو به فامیل درجهٔ یک (مثل مادر، پدر، خواهر، برادر)، فامیل درجهٔ دو (مثل دخترخاله، پسرخاله، پسرعمه) یا به دوست و آشنا بگه. اگه در رابطه مشکلی هست، آدم حتی وقتی فقط می‌خواد حرف بزنه، باید به مشاور مراجعه کنه. اتفاقاً مشاور بهتره؛ چون نسبت به هیچ‌کدوم از دو طرف تعصب خاصی نداره و اون چیزی رو که واقعیه یا به واقعیت نزدیک‌تره، بهتون می‌گه. این از قسمت اولش. دربارهٔ قسمت دومش که می‌گین آدم ممکنه احساسات روی منطقش تأثیر بذاره، قطعاً تأثیر می‌ذاره؛ چون رابطه پر از احساسه. این احساسات بیشتر اوقات باید ما رو به طرف خوب سوق بدن؛ یعنی داستان رو از اون طرفی که بهتره ببینیم مثل قسمت دومی که شما گفتین. ممکنه پارتنرتون کاری انجام داده که از نظر شما خوبه، اما حالا یکی دیگه بگه زودباور بودین؛ چرا اون چیزی رو که از نظر شما خوبه و یه حس خوبی بهتون میده، خراب کنن؟ اگه هم به‌خاطر احساسات زیاد، زودتر از حد ناراحت شدین، اون رو هم باز یک غریبه خیلی راحت‌تر از یک دوست می‌تونه بهتون بگه که اشتباه کردین و بی‌خود ناراحت شدین.
