سوال کامل مخاطب: من خانمی ۴۹ ساله هستم که همسرم فوت شده و عاشق مردی هنرمند با ۴۵ سال سن شدم. الان ۱۱ ماهه که توی دایرکت براش پیام‌های محبت‌آمیز می‌فرستم. پیام‌هام ارسال میشه ولی جوابی نمیاد؛ با این حال مطمئنم که پیام‌هام رو می‌خونه. آدمی هستم که زود ناراحت می‌شم و زود هم از دلم درمیاد، برای همین دوباره بهش پیام می‌دم. خیلی ازش خواهش کردم که اگه ازم بدت میاد، منو بلاک کن و بذار برم، ولی بلاکم نمی‌کنه. خیلی چکش می‌کنم؛ می‌دونم کارم درست نیست، ولی بازم انجامش می‌دم. پیش خودم می‌گم شاید چون بلاک نمی‌کنه، از من خوشش میاد. من دچار عشق یک‌طرفه شدم و داغونم؛ نمی‌دونم چطوری از شرش خلاص شم. بدبختی من اینه که چون هنرمنده، همیشه توی تلویزیون و اینستا می‌بینمش. حتی اینستام رو هم حذف کردم که بهش پیام ندم، ولی نمی‌تونم. جالبیش اینجاست که فکر می‌کنم ایشون مال منه و فجیع بهش حساسم. شما بگین چیکار کنم؟ ممکنه به‌خاطر فوت همسرم باشه و از بی‌کسی این اتفاق برام افتاده باشه.
پاسخ: دکتر طناز فرازی
عزیزم، شما یه خلأ بزرگی دارین و این آدم، حالا شاید صداش، صورتش، بدنش یا یه کار خاصی شبیه همسرتونه، اومده و داره این خلأ رو پر می‌کنه. متأسفانه این احساس و اتفاق‌ها، همون‌طور که خودتونم گفتین، فقط یک‌طرفه و فقط هم در ذهن شماست؛ تازه از طرف شما هم واقعی نیست. شما عاشق این آدم نشدین؛ شما چون زیاد دارین رؤیابافی می‌کنین و چکش می‌کنین، در مورد این آدم بهش معتاد شدین. اعتیاد به یه چیزی با عاشق یه چیزی بودن فرق می‌کنه. درست مثل این می‌مونه که طرف به تریاک معتاده، بعد بیاد بشینه زارزار گریه کنه که وقتی می‌خواد ترک کنه بگه: «یه ذره به من بدین، من عاشق مواد مخدرم!» مگه میشه کسی عاشق مواد مخدر باشه؟ این لغت اشتباهیه که اینجا به کار بردین. عشق و عاشقی از شناخت میاد؛ برای شناخت ما باید با طرف ارتباط شروع کنیم، بشه رابطه و مدت‌ها باهاش بریم و بیایم. تو سرمون که نمی‌تونیم تکی عاشق بشیم! تو سرمون تکی می‌تونیم عادت کنیم و وابستگی ناسالم ایجاد کنیم که مثل همون اعتیاده. بنابراین شما باید الان که اینستاگرام رو حذف کردین، هیچی! خودتون، چون آدم بالغ و بسیار باهوشی هم هستین (اگر نبودین این تکست رو به من نمی‌دادین و این حرف‌ها رو نمی‌زدین)، تازه ۷۰ درصد هم می‌دونین چه اتفاقی افتاده؛ چون باهوشین، خودتون باید کل این چک‌کردن‌ها، ارتباط و اینا رو قطع کنین. اینم که می‌گین «من بهش گفتم اگر منو دوست نداری بلاک کن»، اگه نه، اون وقتی ما برای یه نفر اصلاً مهم نیستیم، مهم نیست چی بگیم؛ حتی دو دقیقه هم برامون وقت نمی‌ذاره. اولاً فکر کنین، الان یه نفر بیاد تو دایرکت من به من بگه «من عاشقت شدم، خیلی دوست دارم، اگه براتون مهم نیستم یا تو منو دوست نداری، بلاکم کن»؛ من با این‌همه فالوور، واقعاً شما فکر می‌کنین یکی‌یکی می‌تونم بخونم و بعد مثلاً برم این آدم رو بلاک کنم؟ اصلاً برام مهم نیست، همون‌جوری می‌ذارم باشه و می‌گم ول کن، بذار از پیج استفاده کنه؛ شاید از ذهنش رفت بیرون. یا اصلاً پیام رو نمی‌بینم، یا ادمین دارم و ادمین پیام رو می‌بینه. برای همین بیخودی برای خودتون فکر و خیال‌های بی‌جا درست نکنین. این اون وقت درست میشه که سعی کنین وارد یه رابطهٔ واقعی با یک شخص واقعی که حضور فیزیکی داره بشین.
