سوال کامل مخاطب: من ۴۵ سالمه و پارتنرم ۶۱ سالشه. من جدا شدم و یه دختر دارم، اما ایشون توی زندگیشون فرزندی ندارن. از نظر فیزیکی، روحی و روانی اوکی هستن و در حال حاضر مشکلی نداریم. حدود یک سال و خوردهای هم هست که با هم هستیم. خودم تردید دارم و نمیدونم این رابطه درسته یا غلط و باید چیکار کنم. به نظر شما آیا این اختلاف سنی درسته؟
پاسخ طناز فرازی:
بله عزیزم، ببینین، اختلاف سنی زیاد مشکلی ایجاد نمیکنه؛ مخصوصاً که سن شما هم کم نیست. اگه الان میگفتین ۲۰ سالتونه و این آقا ۴۶ سالشونه، میگفتم نه؛ چون تا هفت-هشت سال بعدش هنوز خیلی تغییر میکردین. اما شما ۴۵ سالتونه، تمام تغییرهای شخصیتی، عاطفی و روانی رو که میخواستین انجام بدین، انجام دادین؛ دیگه فرم و شکلتون رو گرفتین، تموم شده، رفته و تجربه هم دارین.
یعنی اینجوری نیست که بگین نه، من هیچ تجربهای ندارم، میخوام این کار رو بکنم، اون کار رو بکنم، شاید بشه، شاید نشه، شاید بچه بخوام و این آدم نتونه. شما بچهتون رو هم دارین. بنابراین بهنظر من خوبه؛ چون ایشون توی شرایطی هستن که درکشون نسبت به شما بهخاطر این اختلاف سن، بسیار بالا میره و شما زندگی راحتی با ایشون خواهید داشت. اگه کسی بخواد نگران این اختلاف سن باشه، اون باید ایشون باشه، نه شما.
