سوال کامل مخاطب: من دختری ۲۹ ساله هستم و یک سال پیش رابطه‌ام با پسری ۳۱ ساله با پیشنهاد ازدواج ایشون شروع شد. یعنی از همون روز اول قصد ایشون ازدواج بود. ما در شهری کوچک زندگی می‌کنیم و ایشون با اینکه توی اینستاگرام به من پیام دادن، به احتمال زیاد من و خانواده‌ام رو می‌شناختن. ایشون در ادامه سرِ موضوعات مختلف به من گفتن که: «من عاشق نیستم. اسم عشق رو در این رابطه نمی‌ذارم، چون عشق یعنی فداکاری و غیره. من عاشق نیستم؛ قصد من اما ازدواج هست و شما تنها دختری هستید که تا به امروز بهش پیشنهاد ازدواج دادم و ازش خوشم اومده.»
آیا این نحوهٔ خواستگاری ارزش داره؟ وقتی کسی انگار از روی عقل و منطق فقط جلو اومده و عشقی در کار نبوده. کمااین‌که در طول رابطه هم بارها متوجه این موضوع شدم که ایشون خودش رو بیشتر از من دوست داره؛ چون وقتی «نه» می‌شنوه نمی‌تونه راحت بپذیره و اصطلاحاً فداکاری کنه. و مهم‌تر اینکه اگر هر زمان وسط دعوا و جروبحث از من کلمه‌ای بشنوه مبنی بر عدم ادامهٔ رابطه، اون خیلی راحت می‌تونه بپذیره و اصلاً تلاشی نکنه برای نگه‌داشتنِ من و عشق و دوست‌داشتن رو نشون بده. من فکر می‌کنم خیلی فرق هست بین یه آدم عاشق و یه آدم عاقل توی رابطه.
پاسخ طناز فرازی:
ببین عزیزم، اختلاف سنیتون خیلی کم نیست؛ اصلاً ربطی به عشق و عاشقی نداره. با این اختلاف سنی شما نمی‌تونید خیلی راحت با هم کنار بیایید و این مسئلهٔ اول. مسئلهٔ دوم اینه که آدم‌ها مدل‌های مختلف هستن و برای هر آدمی یه چیزی مهمه؛ یکی خیلی قیافه براش اولویته، یکی عشق و عاشقی اولویت، یکی عقل و منطق اولویت، یکی تحصیلات اولویت. اگر تو ان‌قدر به احساسات اهمیت می‌دی و برات اولویت هست، باید چیزای دیگه هم باشه؛ ولی وقتی ان‌قدر احساس برات اولویته، خب این رابطه ادامه دادنش خیلی صلاح نیست دیگه. به‌خصوص که می‌گی خیلی راحت هم ول می‌کنه و می‌ره و براش مهم نیست. اصلاً از اول با یه سری چیزهای منفی می‌خوای شروع کنی و این خب خیلی خوب نیست.
