دلیل کاهش میل جنسی همسرم و عدم تمایلش به رابطه جنسی بعد از 30 سال با هم بودنمون چیه؟

پاسخ : دکتر طناز فرازی
سلام، بسیار بسیار سؤال خوبی پرسیدین. ببینید، خانم‌ها یک دوره‌ای دارن که متأسفانه توی ایران نه راجع بهش صحبت می‌شه، نه تدریس می‌شه و نه حرفی ازش زده می‌شه؛ این دوران، «دوران پیش از یائسگی» هست. توی این دوران، بدن زن دچار تغییرات بسیار زیادی می‌شه و این تغییرات روی روح، روان، اخلاق، مود و همه‌چیزش تأثیرهای زیادی می‌ذاره.
معمولاً این دوران از دو سال تا ۱۰ سال قبل از یائسگی ممکنه شروع بشه. توی آدم‌های مختلف متفاوته؛ اگه خیلی زود شروع بشه، از آخرای ۳۰ سالگیه، ولی معمولاً توی بیشتر خانم‌ها از ۴۴-۴۵ یا ۴۶ سالگی شروع می‌شه. همسر شما با توجه به سنی که گفتین، حتماً الان توی دوران پیش از یائسگی هستن. بنابراین این حالت سردی که توشون هست، یک مقدار زیادیش مربوط به خودشون یا حسشون نسبت به شما نیست؛ بلکه یک چیز فیزیکیه.
مثل این می‌مونه که من یک گلودرد چرکی گرفته باشم و ان‌قدر اوضاع گلوم خراب باشه که هیچ غذای جامدی نتونم بخورم. بعد شما غذایی رو که من عاشقشم مثلاً چلوکباب درست می‌کنین. من خیلی دلم می‌خواد بخورم و می‌گم این غذای موردعلاقه‌مه، ولی نمی‌تونم. بعد شما ناراحت بشین که «من غذای موردعلاقه‌تو درست کردم، چرا نمی‌خوری؟»؛ بابا به خدا منم می‌خوام، ولی الان نمی‌تونم و شاید مجبور باشم هفت‌هشت روز سوپ بخورم.
مسئلهٔ اول اینه که شما باید درک کنین ایشون از نظر فیزیکی آن‌چنان هورمون‌هاشون به‌ هم‌ ریخته‌ست که خیلی چیزها دست خودشون نیست؛ می‌خوان ولی نمی‌شه. مسئلهٔ بعدی اینه که خیلی از خانم‌ها توی این دوران واژنشون دچار خشکی خیلی خیلی زیاد می‌شه و بنابراین سکس براشون به‌ صورت یک امر دردناک درمیاد؛ برای همین یه خورده ازش پرهیز می‌کنن.
بهترین راه با توجه به این‌که شما ۳۰ ساله رابطهٔ خیلی خوبی داشتین، اینه که با خودشون صحبت کنین. نه صحبتی که بخواد توبیخی باشه، با حالت ناراحتی باشه یا مثل این باشه که من طلبی ازت دارم و تو باید این کارها رو انجام بدی ولی نمی‌دی.
باید جوری باهاشون صحبت کنین که با محبت باشه. دیدین مامان‌ها وقتی می‌خوان به بچه دارو بدن و بچه چون دارو بدمزه‌ست نمی‌خوره، چه‌جوری می‌شینن باهاش مهربونانه صحبت و قانعش می‌کنن؟ من نمی‌گم شما مثل مادر یا پدر باهاشون صحبت کنین؛ منظورم نوع صحبته که با محبت و مهربونی باشه.
باهاشون صحبت کنین که خیلی دوستشون دارین، براتون عزیزن و مهمن. بگین این یه حسیه که شما دارین، یه احتیاجیه که دارین، ولی شرایط ایشون رو هم درک می‌کنین و دوست دارین به ایشون هم کمک کنین. بگین اگه کاری از دست شما برمیاد، بهتون بگن تا انجام بدین. شاید بعضی کارها رو بتونن انجام بدن و بعضی‌ها رو نتونن؛ بعضی چیزها اذیتشون می‌کنه و بعضی‌ها نه. منتهی شاید نمی‌تونن با شما صحبت کنن. اگه شما باهاشون آروم صحبت کنین و اون‌ها مشکل رو بهتون بگن، فکر می‌کنم این مسئله حل بشه.