سوال کامل مخاطب: من ۵۰ سالمه و ۱۰ ساله شوهرم ولم کرده و رفته با یکی دیگه! الان با سه تا بچه بزرگم تو خونه شوهرم زندگی می‌کنم، ولی بچه‌ها هم درگیر زندگی خودشونن. امسال به‌شدت احساس تنهایی و بی‌همدمی می‌کنم، در حالی که شوهرم با یکی دیگه خوشه. تازه یه سری قرص مشکوک هم ازش پیدا کردم که حاشا می‌کنه. با این حجم از تنهایی، غصه و بلاتکلیفی بعد از این همه سال چیکار باید بکنم؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
خوب ببینین عزیزم، آدم وقتی به اینجا می‌رسه، زندگی که طرف خیلی علنی داره با یه نفر دیگه زندگی می‌کنه و شما بالای ۵۰ سال، ایشونم بالای ۵۰ هستند و اختلاف سنشونم زیاده (اختلاف سن این خانم با همسرشون بیشتر از ۱۰ ساله)، توی این سن که تغییر نمی‌کنند، بر هم نخواهند گشت. به‌خصوص بچه‌ها دوتاشون بزرگ شدن و سر خونه زندگی خودشونن و بچه آخر هم با باباش زندگی می‌کنه. بنابراین زور، حالا خوشبختانه متأسفانه، طرف پدره. نه به‌خاطر بچه می‌مونن، نه هیچی دیگه. شما حق انتخاب اینجا با شماست. من متوجه هستم که سخته.
می‌تونین برین باهاشون صحبت کنین الان تو این خونه‌ای که هستین، ایشون این خونه رو براتون نگه دارن و یک هزینه ماهیانه‌ای به شما بدن که شما زندگیتون راحت باشه. شما هم با شخصی که بهتون می‌خوره اوکین و می‌تونین یعنی جدا شین ازشون، ایشون یه سری حمایت‌ها رو بکنن و شما با شخص جدیدی وارد رابطه بشین، اگر این‌قدر احساس تنهایی می‌کنین.
اگر به‌خاطر بچه‌ها (چون پسر هم دارین) همچین کاری رو نمی‌تونید بکنید، خوب اگر با جدا شدن در آرامش بیشتری هستید باز جدا شید. اگر نه، همسرتون قبول نمی‌کنن جدا شین یا قبول نمی‌کنن از نظر مالی ساپورتتون کنند، خودتونم نمی‌تونید خودتونو ساپورت کنید (بالای ۵۵ سالم هستی) و خب بپذیرید… من می‌دونین، من از این روانشناسایی نیستم که بیام اینجا بهتون یه راهکارهایی بدم که واقعی نیست: «آی نه، داد بزنین، این‌جوری کنین، ترک کنین برین!» اگه جایی برای ترک کردن نداشته باشین چه ترکی کنین؟ بغل خیابون که نمی‌تونین برین وایستین!
و اوضاع رو آدم خراب‌تر نمی‌کنه. آدم قدم‌هایی که برمی‌داره تو زندگیش همیشه به یک سمت‌وسوییه که خوشحالیش یا بیشتر بشه، یا اگه اون نمی‌شه آرامشش بیشتر شه، یا اگه اون نمی‌شه خیالش راحت‌تر بشه. نمیاد یه کاری بکنه که اینجایی که هستم بده، از این جای بد برم خودمو بذارم تو یه موقعیت خیلی خیلی بدتر از این.
بهترین راه به نظر منِ روانشناس، یک صحبت دوستانه با همسرتونه که این خونه و این هزینه ماهیانه که برای گذران زندگیتون هست در دسترستون باشه. اگه با وجود بچه‌ها اوکی هست که با شخص دیگه‌ای وارد ارتباط بشین، بعد شروع کنین رفتن بیرون، این‌ور اون‌ور، کلاس‌های مختلف، که آدمی رو که سنش به شما می‌خوره و شرایطتون با هم اوکیه، بالاخره یه جایی می‌بینین و این ارتباط شروع میشه.
اگر نمی‌شه، خب سر خونه زندگیتون هستید و بپذیرید. خیلی چیزا تو زندگی آدما اتفاق می‌افته و تا زمانی که پذیرش نباشه ما خودمون رو آزار می‌دیم و چاره دیگه‌ای هم نداریم؛ یعنی اذیت می‌شم، آزار هم خودمو می‌دم هم اطرافیانو، به هیچ‌جا هم نمی‌رسم. اگه با اون اذیت شدنه فرقی می‌کرد، به جایی می‌رسید، اتفاقی می‌افتاد اوکی بود؛ نمی‌شه! بعضیاشم خیلی سخت‌تر از خیانت همسره، ولی آدم‌ها حالا با زمان (بعضی‌ها زمان بیشتری می‌خواد، بعضی‌ها کمتر می‌خواد، بعضی‌ها به مشاوره احتیاج دارند) اون سختی رو که پیش میاد می‌پذیرن و به زندگیشون ادامه می‌دن، درجا نمی‌زنن.
من اینو قبلاً هم گفتم: ما مشکلات و سختی‌های زندگی رو یا حل می‌کنیم، یا می‌پذیریم، یا از روشون رد می‌شیم؛ یکی از این سه حالته. ولی نمی‌تونیم ۲۴ ساعت روز، ۷ روز هفته، همه هفته‌های یک ماه، کل ماه‌های یک سال، هر سال پشت سال بعد، پشت سال بعد باهاشون زندگی کنیم! ما و زندگیمون و اطرافیانمون و همه کسایی که دوستشون داریم رو از پا درمیاره، نابودمون می‌کنه، مثل یه چیزیه که خرد خرد خرد جونمونو می‌گیره. شما هم یا باید حل کنید این مشکلو، یا باید بپذیرینش، یا باید از روش عبور کنین؛ چاره دیگه ندارین.
