پاسخ: دکتر طناز فرازی
چرا نمیشه؟ میشه! عشق به معنای واقعی کلمه، چیزی نیستش که من شما رو الان ببینم و یکهو عاشق شما بشم؛ ما همچین چیزی نداریم. عشق از روی شناخت میاد. من تا زمانی که شما و تمام پستیبلندیها، یا حداقل ۶۰ درصد ۷۰ درصد شما رو نمیشناسم، نمیتونم ادعا کنم که عاشق شما هستم؛ برای اینکه نمیشناسمتون. اصلاً نمیدونم اینی که روبهرومه چیه، کیه. مگه میشه عاشق شد؟ اینجوری نمیشه.
زمانی میشه گفت «من عاشقم» که شصت-هفتاد درصد از وجود شما رو شناخته باشم و بعدش بیام بگم که من عاشقم. اتفاقاً اگر رابطهای انتخاب ما درست باشه، رابطه درست شروع بشه و درست پیش بره، احتمال اینکه این دوست داشتن بشه دوستداشتنِ خیلی خیلی زیاد، و دوستداشتنِ خیلی خیلی زیاد با زمان بشه عشق و عاشقی، خیلی زیاده. چرا که نه؟ ولی اول اونای دیگه بوده، بعد میره به سمت عشق و عاشقی. اون شناخته، اون احترامه، اون حس قدردانیه؛ اینا با هم همه جمع میشه، میشه عشق و عاشقی. اما اینکه من بگم: «من الان این طرفو دیدم عاشقشم»، این از اون حرفای خیلی بچگانهٔ بچهٔ ۱۲-۱۳ سالهست که اصلاً معنا و مفهوم نداره و به جایی هم نمیرسه، خرابی هم به بار میاره. بیشترشم درست نیست؛ چون من میگم: «وای من عاشقشم!»، بعد مثلاً طرف سه روز جواب تلفنمو نده، ازش متنفر میشم. مگه همچین چیزی داریم؟

