سوال کامل مخاطب: آیا در طول زندگی فقط یک بار ممکن است عاشق شویم (پیدا کردن نیمهٔ گمشده یا سولمیت)؟ و آیا اگر عشق دوطرفه و عمیقی وجود داشته باشد، همین عشق به‌تنهایی برای ازدواج و نگه‌داشتن یک رابطهٔ طولانی‌مدت کافی است؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
آدمی که یه آدم احساساتی و عاشق‌پیشه‌ایه، یعنی کسی که قابلیت‌های عشق‌ورزی رو داره، یه سری چیز با هم هست، نه اینکه فقط من بخوام گیر بدم روزی ۱۰۰ تا تکست بزنم «دوست دارم»، اصلاً معنی عشق این نیست. کسی که این قابلیتو داره، بارها می‌تونه عاشق بشه. این‌جوری نیستش که ما یه دروازه داریم به سمت دل و اگر یه نفر با اسب سفید بیاد بره تو، این دروازه به‌صورت اتوماتیک بسته میشه و دیگه هیچ آدم دیگه‌ای نمی‌تونه بیاد بره توش؛ اصلاً این‌جوری نیست.
بنابراین ما ممکنه بارها (اگر این خصوصیات رو داشته باشیم) عاشق بشیم و معنیش این نیستش که اولین نفری که عاشقش می‌شیم، حتماً جفت ماست و همین آدمه و جز این کسی نمی‌شه باشه و این نباشه من می‌میرم، و اصلاً این‌طور نیست.
داستانشم قبلاً براتون گفتم.گفتن که: «ما نیمهٔ گمشده‌مونو چه‌جوری پیدا کنیم؟» که یه سبد پرتقال می‌گه بیارین (یه دونه از این جعبه‌ها)، می‌گه همه رو از وسط نصف کنین. نصف می‌کنن، همه رو با هم قاطی می‌کنه. بعد یه دونه رو برمی‌داره (یه نصفه رو)، می‌گه: «نصفهٔ اینو از توی این جعبه‌ای که همش نصف شده برام پیدا کنید.» خب غیرممکنه دیگه!
و این کلمهٔ «سولمیت» (Soulmate) هم خیلی اشتباه متأسفانه در طول زمان استفاده شده و الان فکر می‌کنند که یعنی اون کسی که عشق منه و نقطه مقابل من (یعنی اگه خانم با خانمم، یا آقا با آقا فرق می‌کنه، ولی در شرایط عادی کسیه که از جنس مخالف رابطه عاطفی دارند). درحالی‌که سولمیت یا اون شریک روحی، ممکنه اصلاً از جنس مخالف نباشه؛ ممکنه یه دوست صمیمی، خواهر آدم، دخترخالهٔ آدم، پسرعموی آدم، مامانِ آدم، بابای آدم باشه. ربطی به عشق و عاشقی نداره.
حالا همه این حرفا رو زدم که بگم این آدمی که قابلیت عاشق شدن داره و می‌تونه عاشق بشه، اولاً معنیش این نیستش که اگر اولین نشد، دیگه پیش نمیاد؛ چرا، باز هم ممکنه پیش بیاد. ثانیا معنیش این نیستش که هر کسی که ما عاشقش شدیم و اون هم ما رو بسیار دوست داشت یا عاشقمون شد، ما باید حتماً دیگه تا آخر عمرمون با اون باشیم. بعضی از اوقات ما در نهایتِ عشقی که به کسی داریم و عشقی که اون به ما داره، تصمیم می‌گیریم که رابطه‌مون رو با اون آدم خیلی خیلی کم کنیم، یا قطع کنیم، یا ادامه ندیم، یا زیاد نشه، یا اصلاً به ازدواج نرسه.
و دلیلشم اینه که عشق به‌تنهایی برای ساختن و بعد از ساختن برای نگه‌داشتن یک رابطه، اصلاً و ابداً کافی نیست. ما وقتی می‌خوایم یک رابطهٔ طولانی‌مدت با یک نفر داشته باشیم، بله، اون دوست‌داشتنه باید باشه. عشق که حالا به نظر من در طول زمان پیش میاد، ولی فرض کنیم عشق باید باشه؛ «خواستن» که با عشق متفاوته (یه چیز فیزیکیه که یه حس خوبی به طرف داشته باشیم از نظر فیزیکی) اون باید باشه. خیلی چیزای دیگه هم کنارش باید باشه که ما بتونیم یک رابطهٔ عاطفی رو خوب بسازیم و بعد از ساختنش، قسمت سخت‌تر اینکه همون‌جوری خوب ببریمش جلو.
عشق کافی نیست و می‌گم، ما خیلی پیش میاد که در نهایتِ دوست داشتن یک نفر، ازش خداحافظی می‌کنیم. خیلی هم کار سختیه، ولی درسته گاهی.
