پاسخ: دکتر طناز فرازی
خیر. مرگ چیزی نیستش که من هر روز صبح که از خواب پا می‌شم به خودم بگم که: «مرگ هستا، مرگ میادا، می‌میریا، امروزتو خوب زندگی کن!» همون اول که دارم این حرفو به خودم می‌زنم، یک چیزی رو به خودم تلقین می‌کنم که اصلاً خوب نیست.
کلمات منفی (یعنی کلماتِ نه منفی که «نون» اولش می‌ذاریم) اونو مغز ما متوجه نمی‌شه. من اگه به مغزم بگم به گوزن فکر نکن، الان شما که اونجایین و خودم که اینجا، تنها عکسی که تو سرم داره میاد عکس گوزنه. «نون» یعنی یک جمله‌ای که با «ن»، «نکن»، «نمی‌شه» اینا منفی بخواد بشه رو مغز متوجه نمی‌شه؛ اما کلماتی که بار معنایی منفی دارند رو بسیار خوب متوجه میشه.
و متأسفانه متأسفانه مغز ما این‌جوری طراحی شده که چیزهایی که غمگین و ناخوشایند هستند رو مدت طولانی‌تری نسبت به چیزهای خوشایند نگه می‌داره در ضمیر خودآگاه (یعنی اون چیزی که مال امروز و فرداست). در ضمیر ناخودآگاه فرق می‌کنه؛ در ضمیر ناخودآگاه معمولاً این‌جوری میشه که یک زمانی که از یک چیزی که خوشایند نبوده می‌گذره، ما چیزهای بدش کم‌کم یادمون می‌ره، خوبی‌هاشو نگه می‌داریم با گذشت زمان.
اما اینکه من هر روز صبح بخوام بیام فکر مرگ‌ومیر رو بکنم که بعد بخوام به زندگیم امیدوار بشم، خیر اصلاً اثر خوبی نداره. مرگ بله هست، برای همه هست، برای هر کسی هم یه موقع‌هایی میشه پیش بیاد. وقتی پیش اومد اومده دیگه، من برای چی از قبل باید بشینم بهش فکر بکنم که بعد بخوام زندگیمو بهتر کنم؟ این‌همه چیزای دیگه هست که آدم بهش فکر کنه که بخواد به زندگی امیدوار بشه، بخواد بره جلو، بخواد حالش بهتر بشه. حالا ما وسط این‌همه، همه اینا رو ول کردیم بچسبیم به مرگ؟ قسمتی از زندگی هست، آدم نمی‌گه نیست، آدم نمی‌گه بذارینش کنار بگین پیش نمیاد. نه، ضرب‌المثلی که داریم «شتریه که درِ خونهٔ هرکی می‌خوابه»، همینو کافیه آدم یه بار به خودش بگه. ببخشید، کودن که نیستیم، آلزایمر که نداریم، مغزمون که خاموش نشده، احمق که نیستیم بخواد یادمون بره، که تکرارش بی‌مورده.
آیا یادآوری مداوم مرگ باعث اضطراب میشه یا انگیزه ما رو برای زندگی بیشتر می‌کنه؟
بازدید: 2
/
