سوال کامل مخاطب: ۴۲ سالمه و هر دومون سابقه طلاق داریم. من دنبال یه رابطه هدفمندم که اگه همهچی خوب بود به ازدواج ختم بشه، اما پارتنرم آبپاکی رو ریخته رو دستم و میگه: «قول رابطه طولانیمدت بهت میدم، ولی ازدواج هرگز!». واقعاً منطقیه قید خواسته خودم یعنی ازدواج رو بزنم و فقط به خاطر بودن باهاش، تو این رابطه بمونم؟
پاسخ: دکتر طناز فرازی
ببینید عزیزم، بستگی داره که شما چقدر ایشون رو دوست دارید و چقدر بهشون علاقهمند هستید. ایشون خیلی رک و واضح اومدن از اول به شما گفتن که: «خانم محترم، من شما رو دوست دارم و هستم تو رابطهٔ طولانی تا هر وقت شما بخواید، ولی ازدواجی نیستم.» خب پس شما که نمیتونین بگین بعداً: «نه، من ۵ سال باهات بودم ..»؛ داره رک طرف بهتون میگه دیگه.
اگر این آدم رو دوست دارید و اگه رابطهتون خوبه و توی این رابطه حال دلتون خوبه، دیگه اصلاً حرف مردم و جامعه و «آی چرا ۴۵ سالت شد ازدواج نکردی؟» و «تا کی میخوای با این آدم اینجوری ادامه بدی؟» و این حرفا رو بریزین دور. چون این مردمی که این حرفا رو میزنن، اگر شما از این آقا جدا بشید، نمیان بهتون یه کیس بهتر یا شبیه این پیشنهاد کنن که بخواین برین باهاش ازدواج کنین. اگر تنها بمونین، شما هستید و تنهاییتون و یه کیسی که خیلی باهاش خوشحال بودین، اوکی بودین و رفته، از دست دادین.
اگر آدمی هستید که توی این سن بچه خیلی خیلی میخواید و خب بچه باید براش یک ازدواجی اتفاق بیفته، که خب اونوقت تکلیف روشنه. ولی میگم اگه بچه نمیخواین و با این آدم حال دلتون خوبه، نه به حرفهای مردم گوش کنید، نه دنبال ازدواج برید. اونورِ خطِ ازدواج خبری نیست؛ اینجوری نیستش که اینور فقط مثلاً چمنه، اونور وای گل و بلبل و اینا!

